Truly amazing, friends..............

42-year-old Philippe Croizon is the first man without arms and legs who could cross the 22-mile-wide (35,4 km) English Channel (French: la Manche) that separates England and France. Phileppe lost his arms and legs after a horrific incident 16 years ago. He had received a powerful electrical discharge of current while trying to fix a television antenna. Two years ago he was watching the documentary about the swimmers who were crossing the channel, when he decided that he was able to do the same. He started practicing 30 hours a week. And he succeeded. Wearing a special swimsuit he started his race the British port of Folkestone at 7.00 am, he finished the race at 9.13 pm in the French city of Wissant. Amazing.

God's delay is not a denial (good story)

Once there was a small kid on earth.

One fine day it came to know that god is distributing apples to humans in his place at heaven.

The kid was so happy to receive that news and it went with lot of enjoyment to heaven to get the apple from god.

There was a big queue standing to get apple from god and this kid also joined in that queue.

While it was standing, it was fully excited and thrilled for the fact that it is going to receive in person from god's hands. Its turn too came and the kid showed its both the hands to receive apple.

God gave the apple but unfortunately the tiny hands couldn't hold that big apple. Apple fell down and got wasted in mud.

The kid got so disappointed.

The ministers near the god informed that if the kid likes to have an apple from god again then it has to again follow the queue.

Having waited for so long the kid didn't want to return back to earth with empty hands so it decided to wait again in the queue.

This time the queue has become even longer than the previous one. While waiting in queue, the kid could see lot of people who returns back with apple in hands and utmost satisfaction on their faces.

The kid was so much disappointed and thought why me alone didn't get the apple in hand when all others were easily able to get it.

What is the sin I did that I alone should suffer like this. Now the kid was so scared that it should not miss the apple again. Again its turn came and god gave the apple to the kid's hands and after giving the apple god spoke to the kid.

"My dear child, last time after giving you the apple only I noticed the apple I gave to you was a rotten apple and that's why I made that to fell down from your hands. Having given you a rotten apple, I felt bad for you and I wanted to give you the best apple in the farm and that time the best apple in the farm was growing and that's why I made you to wait such a long time in the queue. Here it is. Now the apple that you have in hand is 'The Best' apple in the farm till to date. Enjoy."

So, friends, sometimes it happens as even after we put our 100% dedication and commitment things may get delayed or things may go wrong. Believe that god has something great for us and that's why this has happened. Always say, 'Gratitude is absolutely the best way to bring more in one's life'.

Believe this and see the world... Your world will also look green..

Regards,
shijit.

http://www.citehr.com/219181-gods-delay-not-denial-good-story.html

Congress knows how to stay in power - never mind who lives or dies....

Muslim vote at any cost
September 27, 2010 3:16:53 PM

A Surya Prakash

The Congress is now going all out to garner Muslim support. Though this process accelerated after the Lok Sabha election in 2004 — remember the Prime Minister’s outrageous and unconstitutional assertion that the Muslims have the first right on the nation’s resources and the appointment of the Sachar Committee? — the party is now giving fresh impetus to the cultivation of this minority vote-bank.

Three events in the recent past that are indicative of this trend are the party’s reluctance to defend former Prime Minister PV Narasimha Rao’s decision not to bring Uttar Pradesh under central rule prior to December 6, 1992; the deliberate omission of Rao’s name by Congress president Sonia Gandhi in her speech to mark the 125th anniversary of the party; and the despicable attempt by Mr Digvijay Singh, a general secretary of the party, to raise doubts about the Batla House encounter in 2008, in which Inspector Mohan Chand Sharma lost of life.

Obviously, the party is now so obsessed with the pursuit of this vote-bank that it is more than ready to debunk constitutional norms, truth and even national security. Taking the last event first, it is truly amazing how far politicians can go to harvest votes. The encounter took place when the Delhi Police acted on information that terrorists involved in the September 13, 2008, serial blasts in Delhi were holed up in an apartment in the Jamia Nagar area of the national capital. Two members of the Indian Mujahideen were killed in the encounter in which Inspector Sharma lost his life. A couple of suspects escaped. Ever since that encounter, leaders of the Congress have been promoting the theory that this was a ‘fake’ encounter. How a senior police officer can lose his life in a ‘fake’ encounter is another matter!

The Congress, however, has persistently encouraged such talk despite the fact that the National Human Rights Commission cleared the police action and Delhi’s Congress Government had itself decorated Inspector Sharma posthumously for gallantry. Ironically, even as Mr Digvijay Singh was on his cynical vote-bank yatra to Azamgarh, the Uttar Pradesh Anti-Terror squad nabbed an IM terrorist. He has given his interrogators a detailed account of the encounter and told them that he and his associate fired on Inspector Sharma before escaping from Batla House that day. Given these facts, Mr Singh’s attempt to lend credence to the theory that the Balta House encounter was ‘fake’ borders on criminal misrepresentation of facts. If he carries on in this vein, he could well jeopardise national security and the safety of 1.1 billion citizens.

As regards the Congress’s attitude vis-à-vis the decisions of the Narasimha Rao Government in December, 1992, clearly there is an attempt to demonise him and to hold him responsible for the demolition of the structure that was known as the Babri Masjid in Ayodhya. The structure was demolished by kar sevaks mobilised by the Vishwa Hindu Parishad and other Hindu organisations. Narasimha Rao was the Prime Minister and the Government in Uttar Pradesh was headed by Mr Kalyan Singh of the BJP.

Following the demolition of this structure, both the Samajwadi Party and the Bahujan Samaj Party systematically targeted Rao and made him out to be the chief villain vis-à-vis the events of December 6, 1992. Even though the BJP was in power in the State and this Government had failed to live up to the solemn assurances given to the Union Government and the Supreme Court, these two parties held Rao and the Congress primarily responsible for the demolition. The Muslims fell for this argument and moved away from the Congress. The loss of Muslim support for the party was obvious in the Lok Sabha election held in 1996 and in subsequent elections to Parliament and the State legislature. Anxious to win back the Muslims, the Congress chose to tarnish the image of Rao when Parliament debated the Liberhan Commission report. Like its chief opponents in Uttar Pradesh, it took the position that the Government of the day had failed to intervene in time to prevent the demolition of the disputed structure. This line obviously suits the vote-bank politics pursued by the party, but it is far removed from the scheme envisaged by the Constitution and contrary to the opinion of the Sarkaria Commission on Centre-State relations and the Supreme Court’s verdict in the Bommai Case, which upheld Sarkaria’s views.

Rao told the Liberhan Commission that as the Governor of the State did not send any report about an imminent constitutional breakdown, the President could not act on mere hearsay or in a vacuum. Further, the “categorical assurance” of the State Government to the Union Government and the Supreme Court that it would protect the structure “weighed with my Government”. If he had dismissed the State Government on the ground that he did not have faith in the assurances given, the court could well have found fault with the action and declared it ‘unjustified’. The Sarkaria Commission, in fact, had said that Article 356 should be used to take remedial action in order to restore the constitutional machinery.

Since words such as ‘remedial’ and ‘restore’ were used, it clearly showed that this Article could not be used preventively or as a pre-emptive move.

The reasons given by Rao for not resorting to a pre-emptive strike against the Kalyan Singh Government is completely in line with the opinion of the Sarkaria Commission and the verdict of the Supreme Court in the Bommai Case. The court has said that it had the power to see whether the proclamation was based on any material and whether that material was relevant. Therefore, mere rumours, prejudices or heresay were not enough for such a drastic step in democracy. “Governments could not run on subjective mistrust of each other”, Rao had said.

However, since the Nehru-Gandhis have recklessly used Article 356 to settle political scores and to bring down non-Congress Governments, they are unaccustomed to such constitutional correctness. This is yet another reason why Rao is painted as the villain. Citizens who believe that the Government must work within Constitutional parameters will see merit in Rao’s arguments. Those who do no, like those who justify the fascist Emergency regime of 1975-77, will not.

http://www.dailypioneer.com/234727/Muslim-vote-at-any-cost.html

Boot lethargy, boost energy

Tasting success is the perfect armoury to fight laziness. Boost may enhance Sachin's energy, but one has to boost energy from within to overcome lethargy.

BIRDS OF THE SAME FEATHER FLOCK TOGETHER, ALWAYS!:
Laziness can catch anybody.

A PERSON went to a doctor and complained that he is neither interested nor able to work on anything and wanted to undergo a check-up. After thorough investigation the doctor said, "Well! You do not have any complications. You are just lazy. That's all". The patient was silent for a moment and said, "It's ok doctor. But what is the medical term for it, so to tell my wife."

This appears to be a joke but laziness has no meaning in psychiatry or medical dictionaries. It can be defined as a `disgusting comfort'. It has a temporarily soothing effect to be repented and hated afterwards.

Two of a kind

There are two different kinds of laziness. Physical tiredness is the laziness of body comfort orientation. We just try to stay comfortable and cosy. On the other hand, mental laziness is "loss of heart, a kind of deep discouragement, a feeling of giving up on us, of hopelessness." We know that we are resigning to vacuum. We have guilt and a sinking feeling but can't help. Some other times, in our bitterness, we convince ourselves with our rigid stand of "couldn't care less."

What to do?

Know the reason for your laziness. Is it physical (diabetic etc) or mental? To overcome your mental lethargy, you have to take interest in your job. Nobody can help you if you are not interested in your job. "Having interest in a final outcome" is different from "having interest on the job".

To become a doctor is interest but studying medicine is the job. First develop good frame of mind, set-up, determination and willingness to do job, and create a congenial atmosphere. Don't get depressed. Believe that when you can remember Aarthi Agarwal, you can also remember Archimedes principle.

Stay with people who are achievers. Lazy people make friends with more lazy people. Watch people engrossed in the same job that you are doing and validate from where they are getting the inspiration.

Let us suppose a student gets first mark. He tries to keep his rank because he tasted the

pleasantness of compliments from teachers and relatives. He enjoys the silent admiration of his parents and `being-proud' feeling of them because of him. He takes pleasure in neighbouring parents quoting him as a role model to their children. He enjoys his position of being envious to his classmates. There is a continuous inflow of mental energy due to these factors.

Fight it out

Tasting the success is the best weapon to fight laziness. Don't confuse fatigue with boredom. Sure we get tired, but not because our body and mind wants to take rest, but we are bored with the subject. You may push away a textbook with the comment, "I'm exhausted! I can't read another word," then casually pick up a magazine or newspaper. Obviously, we have confused fatigue with boredom. Change from reading to writing or to a computer. This is how I work.

Physical stress:

To fight physical stress and fatigue, you should keep your

sensory organs always in pleasant mood.

Eyes: Keep as much green shade as possible in your study/working room. If possible, fill your balcony with flowerpots. An aquarium also gives a feeling of relaxing. Flickering light is a stress to your eyes. Sleep well. Deep sleep is different from long sleep.

Aroma: According to a highly acknowledged scientific book, "Mind ways to Health", humans can distinguish ten thousand different odours and because the part of the brain that analyses odours is intimately connected to emotional centres of the cortex, smell can really affect the way we feel. Aromas can distract the mind from unpleasant thoughts. Peppermint has long been valued as an aid to clear thinking and recent research suggests that a whiff of mint can motivate people before exercise.

Food: Chilly pepper and other spices produce a feeling of pleasurable sensory stimulation. Chocolate stimulates Serotionin in the brain bringing pleasant feeling. On the negative side, `Capsaicin' the chemical in chilly pepper interferes with the nerves that send `feeling full' messages to the brain. Excessive fats in chocolates, pizzas and cool drinks cause a sleepy feeling, due to the diversion of blood and oxygen away from the brain to the digestive areas.

Boost may enhance Sachin Tendulkar's energies, but basically one has to boost his energies from within himself and with regular exercise, walk, good food habits and pleasant surroundings. Laziness is nothing more than the habit of resting before you get tired.

By Yandamoori Veerendranath

http://www.hindu.com/edu/2004/09/13/stories/2004091300440300.htm

Judgement reserved on Ayodhya Issue

Let us wait for a judgement that will give answer to all important questions.

26/09/2010 09:56:22 M.N.S.Nampoothiripad

The order of the supreme court staying the delivery of judgement by the Luknow bench of the Allahabad high court is curious from any angle. The parties doesn't need it. The judgement is ready. The country was eager to know the judgement. A nonserious was playing on behalf of some interested persons or parties. our legal system is the ultimate loser.

After all it was a title suit decided on the basis of legal evidence. The losing party has every chance to appealto the supreme court if it can make out a case that it invoves serious questions of law or fact which essentially is the case.

Two destuctions in 1528 and 1992 were no doubt criminal assaults on the civilisational ethos of India. The men who perpetrated in 1528 were not amenable to any law. They were invaders from across the border. But the fruits of their attrocities continued to hound the psyche of of the victims for several centuries in the past.

One universal principle of criminal in any civilised society is that the wrongdoer shall not be allowed to enjoy the fruits of crime. For example if a murderer killed the victim putting himself in a position to inherit the property of the victim, the law disentitles him to any right of inheritance.

But what happens in the following case? If a criminal gang comes and occupies my property, builds some structures there and starts enjoying it as of right and claims title to it? If the the system of administration, governance, law and justice all are under the command of the criminal trespasser and I am exposed to the fate of a civilisational wrong what can I expect?

When there is an opportunity I have every right to repossess my property and destroy whatever has been erected without my permission. Home minister Chidambaram spoke about prescription. Question is who is entitled to prescriptive right in this case. Peaceful possession without any challange only gives such a right.

When redressal mechanism is absent or when every attempt to recover is thwarted by alien concepts of a God given right to take possession of the property belonging to infidels, it is meaninglesss. Question is whether repossession right is exercised on the earliest occasion when it is available.

If it is proved that a temple preexisted in the site where the disputed structure existed, then a question arises as to who is the owner of the temple. According to legal precedents already established, the owner of a temple is the presiding diety itself. In the instant case it is Sreeramachandra and nobody else. So no body has any right to alienate the property under any circumstances.

A family temple belonging to my uncle on partition was given his eldest son. He in turn gave the temple and the property to a dubious trust. The trust turned out to be interested in ruining the temple itself. Then the person next in line file a suit to invalidate the deed of transfer on the ground that no body has any right to alienate the property in such a way as to go into undesirable hands. The court restored the property to the family on the plea that the owner of the temple is the diety itself. All others are just beneficieries.

The supreme court approved this in Adneer Mudh case in Karnataka earlier. What a responsible nation after becoming independent from the clutches of foreign feifdom should do is the question.

Sardar Patel and Rajendra Prasad solved the issue of Somanath once and for all. Gobinda Ballabh Pant was able and willing to to do like wise in the case of Ayodhya. But Nehru wanted to become smart and he instructed Pant to remove Ram idol from the disputed structure which was placed immediately after obtaining freedom. But it is another matter that Pant didnot remove it. But the result of Nehru's intervention delayed justice for 63 years more.

Anyway it is going to be a judgement of far reaching consequences. Let us wait for a judgement that will give answer to all important questions.

http://www.haindavakeralam.com/HKPage.aspx?PageID=12216&SKIN=B

Ridiculous politicians

Click to enlarge the image

பிஎஸ்என்எல் சர்ச்சை: நடந்தது என்ன?

புதுதில்லி, ஜூலை 21: பிஎஸ்என்எல் டெண்டர் சர்ச்சைக்குப் பிறகு, தற்போது அது தொடர்பாக பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிற்கு விளக்கமான கடிதம் ஒன்றை எழுதியுள்ளார் மத்திய தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொலைத்தொடர்புத் துறை அமைச்சர் ஆ. ராசா.

பிஎஸ்என்எல் மற்றும் அதன் ஊழியர்களின் நலன் ஒன்றையே கருத்தில் கொண்டு, தான் முடிவெடுப்பதாக ராசா அக் கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார். தனது நடவடிக்கையால், உடனடியாக அரசுக்கு ரூ.6,500 கோடி மிச்சப்படுத்தப்பட்டதாகவும் அமைச்சர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

வெள்ளிக்கிழமையன்று, மூன்று பக்கக் கடிதத்தை பிரதமருக்கு அவர் அனுப்பியுள்ளார். விவரம்:

பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்தின் ஜிஎஸ்எம் மொபைல் சேவை (2ஜி, 3ஜி) டெண்டர் தொடர்பாக அண்மையில் பத்திரிகைகளில் வெளியான செய்திகள் தொடர்பாக இக் கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்தின் செயல்பாடு குறித்து எனது அமைச்சகம் உன்னிப்பாகக் கவனித்து வருகிறது. இந் நிறுவனம் சிறந்து விளங்குவதற்கும், தனது சேவைகளை மேலும் விரிவுபடுத்தவும் அதற்குத் தேவையான ஒத்துழைப்பு மற்றும் தன்னாட்சியை வழங்குவதில் உறுதிபூண்டுள்ளது.

தில்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் மோட்டரோலா நிறுவனம் தொடர்ந்த வழக்குக் காரணமாக, பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்துக்கான ஜிஎஸ்எம் டெண்டரை இறுதி செய்வதில் காலதாமதம் ஏற்பட்டது.

நான் அமைச்சராகப் பதவியேற்றவுடன், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உள்பட பல்வேறு தரப்பிலிருந்தும் ஏராளமான புகார்கள் வந்தன. மோட்டரோலா நிறுவனம் எம்டிஎன்எல் நிறுவனத்துக்கு கருவிகளை வழங்கும் விலையை விட, தற்போதைய சந்தை நிலவரத்தைவிட அதிகமான விலைக்கு, பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் ஆர்டர் வழங்க உள்ளதாக புகார் கூறப்பட்டது. மேலும், தொழில்நுட்ப காரணங்களைக் கூறி, சில நிறுவனங்கள் டெண்டரில் இருந்தே விலக்கப்பட்டதாகவும் புகார் வந்தது.

இவை அனைத்தும் மிகவும் கடுமையான புகார்கள். அதனால், அது தொடர்பாக விளக்கம் கேட்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை. சந்தேகங்களைப் போக்குமாறு கேட்டேன். எல்லாம் முறையாகவும், வெளிப்படையாகவும் நடக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தாலும், கட்டணம் நியாயமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற காரணத்தாலும், பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்திடமிருந்து விவரங்களைப் பெற்றேன். அவற்றை ஆய்வு செய்த பிறகு, தொலைத்தொடர்புத் துறை செயலர் மூலமாக பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்துக்கு தகவல் அனுப்பினேன்.

எனது கருத்துக்கள் பற்றி விவாதித்து, பிறகு கூடுதல் சொலிசிடர் ஜெனரல் கோபால் சுப்ரமணியத்தின் கருத்தையும் கேட்டு பிஎஸ்என்எல் இயக்குநர் குழு மேற்கொண்டு நடவடிக்கை எடுத்தது.

அதாவது, தற்போதைக்கு டெண்டர் அளவை 50 சதமாகக் குறைத்து, (2.275 கோடி இணைப்புகள்), டெண்டரில் முதல் இடம் பெற்ற எரிக்ஸன் நிறுவனத்துக்கு 13.125 மில்லியன் லைன்களுக்கு (மதிப்பு ரூ.5,154 கோடி) இணைப்பு வழங்க அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. மொத்தம் 4.55 கோடி இணைப்புகளுக்கு முதலில் ரூ.22,595 கோடியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அது, ரூ.16,096 கோடியாகக் குறைக்கப்பட்டது. அதாவது, ரூ.6,500 கோடி மிச்சப்படுத்தப்பட்டது.

பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்தின் அடுத்த 15 மாதங்களுக்கான தேவைகளை சமாளிக்க, 22.75 மில்லியன் இணைப்புகளும், தற்போது வழங்க முடிவு செய்யப்பட்டுள்ள ஆர்டர்களும் போதுமானவை. மேலும், வளர்ச்சியை ஆய்வு செய்து, அதற்கு ஏற்றபடி அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கான தேவைகளைச் சமாளிக்க பிஎஸ்என்எல் உரிய நடவடிக்கைகளை எடுக்கும் என்றும் எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

மேலும், அவ்வப்போது நடைபெற்றுவரும் முன்னேற்றங்கள் தொடர்பாக தொழிற்சங்கத் தலைவர்களுக்கும் தெரிவிக்குமாறு தொலைத்தொடர்புத் துறைச் செயலரை நான் அறிவுறுத்தியிருக்கிறேன்.

பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் தொடர்பான சர்ச்சையின்போது, தாங்கள் எனக்கு அளித்த ஆதரவுக்கும் ஊக்குவிப்புக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் என பிரதமருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ராசா குறிப்பிட்டுள்ளார்.
——————————————————————————————————————-

டெண்டர் பிரச்னையால் “பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்துக்கு ரூ.30 ஆயிரம் கோடி நஷ்டம்”
(Idly-Vadai)

பிஎஸ்என்எல் டெண்டர் பிரச்னையால் தனியார் தொலைபேசி நிறுவனங்களுக்கு பல்லாயிரம் கோடி லாபமும், பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்துக்கு ரூ.30 ஆயிரம் கோடி நஷ்டமும் ஏற்பட்டு இருக்கிறது என்று பிஎஸ்என்எல் அதிகாரிகள் சங்க மாநிலச் செயலர் என்.பாலகிருஷ்ணன் தெரிவித்தார்.

இது குறித்து அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமை கடலூரில் கூறியது:

பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்துக்கு ஜிஎஸ்எம் 2ஜி மற்றும் 3ஜி கருவிகள் வாங்க டெண்டர் இறுதி செய்யப்பட்டு பல மாதங்கள் ஆகியும், கருவிகள் வாங்க ஆர்டர் வழங்காததால் பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் பெரும் பாதிப்பை சந்தித்து வருகிறது.

டெண்டர் பிரச்னையால் மாதம் ஒன்றுக்கு தனியார் தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்கள் 65 லட்சம் இணைப்புகளை அளித்து இருக்கும்போது, பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் 29 ஆயிரம் செல் இணைப்புகளை மட்டுமே வழங்கி இருக்கிறது. இந்த நிலையில்தான் வேலை நிறுத்தம் என்ற நிலைக்கு பிஎஸ்என்எல் ஊழியர்களும் அலுவலர்களும் தள்ளப்பட்டனர்.

அவசர அறிவிப்பின் மூலம் பொய்யான தோற்றத்தை பதிய அமைச்சர் ராசா மேற்கொள்ள, முன்னாள் அமைச்சர் தயாநிதி மாறன் பிஎஸ்என்எல் நலனுக்காக அறிக்கை விடுகிறார். இவர்கள் இருவரும் டெண்டர் பிரச்னையை அரசியல் ஆக்கியதன் மூலம், பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் ரூ. 30 ஆயிரம் கோடி இழப்பை சந்தித்து வருவதுதான் வேதனை.

முன்னாள் அமைச்சர் மற்றும் இந்நாள் அமைச்சரின் அரசியல் சர்ச்சைகளில் சிக்கி, பிஎஸ்என்எல் நிறுவனம் மக்கள் நலன்களை, தனியார் முதலாளிகளிடம் அடகு வைத்துவிடக் கூடாது. எனவே அரசியல் சர்ச்சைகளை உதறித் தள்ளிவிட்டு, பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத் தலைவர் அக்கறையுடன் செயல்பட்டு, 15 தினங்களுக்குள் தீர்வு காண வேண்டும். இல்லையெனில் மீண்டும் போராட்டம் தலைதூக்கும்.

http://bsubra.wordpress.com/2007/07/21/bsnl-tender-scam-allegations-maran-vs-raja-dmk-internal-squabbling-or-corruption/

அடடே.....உலக தலைஞர் !

(நன்றி: தினமணி, மதி - அடடே .. ) கீழே நன்றி முரசொலி, கல்கி இருக்கிறது :-)

இந்த விழாவிற்கு வருகின்ற நேரத்தில், காலையில் நான் ஒரு பத்திரிகையைப் பார்த்தேன். அந்தப் பத்திரி கையிலே ஒரு விகடத் துணுக்கு. என்ன விகடத் துணுக்கு என்றால் - "கலைஞர் வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக - கலைஞர் கதை வசனத்தில் - கலைஞர் பேரன் தயாரிப் பில் - கலைஞர் பேரன் இயக்கத்தில் - கலைஞர் பேரன் நடித்த - புத்தம் புதிய திரைக்காவியம் - கலைஞர் டி.வி. யில் மிக விரைவில் காணத் தவறாதீர்கள்" என்று இப்படியொரு விளம்பரம் போன்ற விகடத் துணுக்கு. அந்தப் பத்திரிகையைப் படித்தவர் கள் எல்லாம் இதைக் கண்டிருக்கக் கூடும். "அடடே .....!" என்ற தலைப்பில் வெளி வந்து ள்ளது இது.

என்ன; கலைஞருக்கு மகன் இருக்கக் கூடாதா? கலைஞருக்கு பேரன் இருக்கக் கூடாதா? கலைஞருக்கு

பேத்தி இருக்கக் கூடாதா? அவர்கள் திரைப் படத்துறையிலே ஈடுபடக் கூடாதா? வேறு யாருக்கும் வாரிசுகள் இருந்து, அவர்கள் அந்தந்த துறையிலே ஈடுபட்டதே கிடையாதா? நான் உதாரணத்திற்காக சொல்கிறேன். இங்கேயுள்ள நம்முடைய சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினி காந்த் அவர்களின் மகள்கள், மருமகன் தனுஷ் ஆகியோர் இல்லையா? அந்தக் குடும்பத் திலே ரஜினி மட்டும் தான் நடிக்கலாமா? தனுஷ் நடிக்கக் கூடாதா?

அந்தக் குடும்பம் மாத்திரமல்ல. நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன். இந்தியா விலே பிரிதிவி ராஜ் கபூர், பிரமாண்டமான நடிகர். மாநிலங்களவையிலே எட்டாண்டு காலம் உறுப்பினராக இருந்தவர். நானும் மறைந்த நண்பர் எம்.ஜி.ஆர். அவர்களும், அவருடைய சகோதரர் எம்.ஜி. சக்கரபாணி அவர்களும் மைசூரில் "நாம்" திரைப்படத் திற்காக சென்று பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போது - மைசூரில் பிரிதிவி ராஜ் கபூரின் நாடகம் "பதான்" என்ற தலைப்பிலே நடைபெற்றது. அதைக் காண நாங்கள் சென்றிருந்தோம். பிரிதிவி ராஜ் கபூர் நடித்தார். அவர் பல படங்களில் நடித்தார். "அக்பர்" அவர் நடித்த படம் தான். நீங்கள் கண்டிருப்பீர்கள். நாங்கள் பார்த்த "பதான்" நாடகத்தில், முக்கிய வேடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அவர், தன்னுடைய மனைவியை அழைத்து இருவரும் உற்சாகமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது - வாய் நிறைய தாம்பூலத்தைக் குதப்பிக் கொண்டு - சிரிப்பு வந்த காரணத்தால் அடக்க முடியாமல், அதை படுக்கை அறையிலேயே துப்புவார். அந்தக் காட்சியை ஆயிரக்கணக்கில் கூடியிருந்த மக்கள் அந்தத் தியேட்டரே அதிரக் கூடிய அளவிற்கு கையொலி செய்து வரவேற்பார்கள். அதை அவ்வளவு பெரிய நடிப் பாக மக்கள் கருதுகின்ற அளவிற்கு - அவ்வளவு பெரிய மகத்தான நடிகர் பிரிதிவி ராஜ் கபூர் - அவருடைய மகன் ராஜ் கபூர் நடிகர் இல்லையா? அவரும் மாநிலங்கள வையிலே உறுப் பினராக இருந்தவர் அல்லவா? ராஜ் கபூரின் தம்பிகள் ஷம்மி கபூர், சசீ கபூர் அவருடைய மகன்கள் ரிஷி கபூர், ரந்தீவ் கபூர் இந்தக் கபூர்கள் எல்லாம் யார்? ஒரே குடும்பத்தினர் அல்லவா? கலைஞர் வீட்டில் மாத்திரம் உதய நிதி, கலாநிதி, தயாநிதி, அருள்நிதி, அறிவு நிதி என்று வந்தால் அது ஆகாது. குறுக்கே நூல் போட்டவர்களுக்கு அது பிடிக்காது. இதற்காக ஒரு பெரிய கேலிச் சித்திரம் வரைகிறார்கள் என்றால் நான் அவர்களைக் கோபித்துக் கொள்ள வில்லை. அவர்கள் மீது வருத்தப்படவில்லை.

ஆனால் உண்மையை நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். பிரிதிவி ராஜ் கபூரின் பேரன் பேத்தி கொள்ளுப் பேரன், பேத்தி வரை இருக்கலாம் கலைத் துறையிலே - மற்றவர்களின் இல்லங்களில் இருக்கலாம் - என்னு டைய அருமை நண்பர் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் மகன் பிரபு இருக்கலாம், பிரபுவின் மகன் துஷ்யந்த்; - அவர் இருக்கலாம், ஆனால் கருணாநிதி மாத்திரம் இருக்கக் கூடாது. ஏன் என்றால் கருணாநிதி செய்கிற ஒரே ஒரு குற்றம் திராவிட இனத்திற்காக அவன் பாடு பட்டுக் கொண்டிருக் கிறான், அவன் திராவிடச் சமுதாயத் திற்காக பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறான், அதை ஒழிக்க வேண்டும், அதை வீழ்த்த வேண்டுமென்ற குறுகிய நோக்கமே தவிர வேறு உண்மையான எண்ணமிருந்தால் என் பெயர் ஞாபகத்திற்கு வரும்போது, பிரிதிவி ராஜ் கபூரின் பெயரும் ஞாபகத்திற்கு வந்திருக்க வேண்டும். (கைதட்டல்) என் பெயர் ஞாபகத்திற்கு வந்த போது, நம்முடைய ரஜினி அவர்களின் பெயரும் ஞாபகத்திற்கு வந்திருக்க வேண்டும். நான் ஏதோ அவர் மீது கோபத் தாலோ, பொறாமையாலோ இதைச் சொல்லவில்லை.

ரஜினி காந்த் அரசியலிலே முழுக்க முழுக்க இல்லாத காரணத்தால், அவரை விட்டு விடுகிறார்கள். நான் அரசியலிலே முழுக்க முழுக்க இருக்கின்ற காரணத்தால், கலைத் துறையிலே எனக்கு இருக்கின்ற ஈடுபாடு தான் காரணம் என்று சொன்னால், என்னைப் போன்ற அரசியலில் ஈடுபாடு உள்ளவர்கள், கலைத் துறை நண்பர் களை எப்படி நேசிக்க முடியும்? கலைத் துறையிலே எப்படி தொடர்பு கொள்ள முடியும்? கலைத்துறையிலே உள்ள யார் எதிர்த்தாலும் அதைப்பற்றிக் கவலைப் படாமல், நட்புணர்வும், நேச உணர்வும் கொண்டிருக் கின்ற காரணத்தால் தான் தம்பி பாரதிராஜா இங்கே சொன்னதைப் போல இன்று நேற்றல்ல - ஆண்டாண்டு காலத்திற்கும் அவர்கள் என்னை நினைக்கின்ற அளவிற்கு - நான் அவர்களை நினைக்கின்ற அளவுக்கு அந்த இனிய தொடர்பு எங்க ளிடத்திலே இழைந்தோடிக் கொண்டிருக்கின்றது. அதை யாரும், எவரும் எந்த வகை யிலும் தடுக்க முடியாது என்பதையும் அப்படி தடுக்க முடியாது என்பதற்கு பலமான சுவராகத்தான் பையனுhரில் 15 ஆயிரம் பேருக்கான வீடுகள் கட்டப்பட்டு, திறக்கப்பட வுள்ளன என்பதையும் நான் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
( நன்றி: முரசொலி, 23/8/2010 )

கலைஞர் குடும்பத்தின் சினிமா துறை ஆதிக்கம் பற்றி தினமணியில் மதியின் கேலிச்சித்திரம், கலைஞர் கருணாநிதிக்கு எரிச்சலாகிவிட்டது. பிருத்விராஜ் கபூரின் குடும்பத்தில் மகன்கள், பேரன்கள், கொள்ளுப் பேரன்கள் நடிக்கவில்லையா? சிவாஜி கணேசனின் மகனும் பேரனும் நடிக்கவில்லையா? ரஜினியின் மருமகனும் மகள்களும் சினிமாவில் ஈடுபட வில்லையா ? கலைஞர் வீட்டில் மாத்திரம் உதயநிதி, கலா நிதி, தயாநிதி, அருள்நிதி, அறிவுநிதி என்று வந்தால் அது ஆகாது. குறுக்கே நூல் போட்டவர்களுக்கு அது பிடிக்காது என்று பொரிந்திருக்கிறார்.

நண்பர் மதி, கலைஞர் சொல்லும் குறுக்கே போடும் நூலான பூணூலைப் போட்டிருப்பவர் அல்ல. விமர்சனங்களுக்கு நேரடியாக பதில் சொ ல்ல முடியாத போதெல்லாம் பூணூலில் சரணடைவது கருணாநிதியின் வழக்கம். கலைஞர் குடும்பத்தில் இனியும் பிறக்கக்கூடிய அன்புநிதி, பண்புநிதி, குணாநிதி, தமிழ்நிதி, தேன்மொழி, கவிமொழி, லெனின், ஜீவா என்று யாரானாலும் சினிமாவில் ஈடுபடட்டும். நமக்கு எந்த ஆட்சேபணையுமில்லை. இந்த நிதிகளுக்கெல்லாம் எங்கிருந்து நிதி வருகிறது என்பதுதான் தமிழ் மக்களின் கவலை.

கல்லூரிப் படிப்பை முடித்ததுமே பல கோடி ரூபா பட்ஜெட்டில் படம் தயாரிக்கும் வல்லமை கலைஞர் குடும்பத்தில்தான் இருக்கிறதே தவிர, பிருத்விராஜ் கபூர் குடும்பத்துக்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. போட்டி கம்பெனிகளின் கேபிள்களை வெட்டிப் போட்டு அராஜகம் செததற்காக, குண்டர் சட்டத்தின் கீழ் கைது செயப்படவேண்டுமென்று கபூர் குடும்ப வாரிசுகள் யாருக்கும் எதிராக எந்த அரசு அதிகாரியும் பரிந்துரை எழுதும் அவலம் நிகழவில்லை.


ஒரு படத்தின் ரிலீஸ் தேதி, எந்தெந்த தியேட்டரில் எத்தனை நாள் என்பதையெல்லாம் கட்டுப்படுத்தி முழு திரையுலகத்தையும் ஆட்டிப்படைக்கும் அதிகாரத்தில் எந்தக் கபூரும் இருந்ததில்லை. திரையுலக சங்கத் தேர்தல்களில் ஜெயித்த அணியை மிரட்டி, தோற்றதாகக் கையெழுத்து போடச் சொல்லி தன் ஜால்ராக்களைப் பதவியில் உட்காரவைக்கும் வேலையை ஒரு கபூரும் செததில்லை.

கலைஞர் கருணாநிதி இப்போதெல்லாம் வசனம் எழுதும் ஒரு படம் கூட மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று அமோகமாக ஓடுவதில்லை. ஆனால் இந்திய சினிமா வரலாற்றிலேயே ஒரு படத்துக்கு வசனத்துக்காக 50 லட்ச ரூபா சம்பளம் அவருக்கு மட்டும் தரப் படும் மர்மம், எந்தக் கபூருக்கும் புரியவே புரியாது. ராஜ்கபூரின் வசனகர்த்தா கே.ஏ.அப்பாஸ் முதல் இன்று வசூலைக்குவிக்கும் படங்களின் வசனகர்த்தா பாஸ்கர் சக்தி வரை யாருக்கும் இப்படிச் சம்பளம் கிடைத்ததில்லை.

பரம்பரை மிராசுதாரரான ஜி.கே வாசனின் அறிவிக்கப்பட்ட சொ த்து மதிப்பு மூன்று கோடி 78 லட்சம். எந்த சினிமாவுக்கும் கதை வசனம் எழுதி ஒரு நாளும் சம்பாதிக்காத கனிமொழியின் சொத்து எட்டுக் கோடி 56 லட்சம்; அழகிரியின் சொத்து மதிப்பு 19 கோடி என்று தேர்தல் ஆணையத்திடம் அறிவித்திருப்பதன் மர்மங்கள் கபூர்களுக்குத் தெரியாது. கபூர்கள் முழு நேரம் நாடகமேடையில் நடிகர்களாக உழைத்து சினிமாவுக்கு வந்து ¦º¡ந்தக் காசில் ஜெயித்தவர்கள். அரசியலுக்காக சினிமாவையும், சினிமாவை ஆதிக்கம் செöய அரசியல் அதிகாரத்தையும் கலைஞரும் அவர் வாரிசுகளும் பயன்படுத்துவதால்தான் விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. இனியும் எழும்.

இனி இந்தக் குறுக்கே நூல் போடும் விவகாரத்துக்கு வரலாம். கலைஞர் கருணாநிதியின் கணக்குப்படி தமிழகத்தில் பூணூல் போடும் பார்ப்பன சாதியினரின் எண்ணிக்கை மூன்று சதவிகிதம்தான். ஆனால் மொத்த வாக்காளர்களில் கலைஞர் கருணாநிதியை ஆதரித்து வோட்டுப் போடுபவர்கள் எப்போதும் சுமார் 25 சதவிகிதம்தான். மொத்தப் பூணூலார் மூன்று சதவிகிதம் பேரும் எதிர்த்ததாக வைத்தாலும், கருணாநிதியை விரும்பாத இதரர் 72 சதவிகிதம். மக்கள் இன்னமும் ஜாதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டுதான் வோட்டுப் போடுகிறார்கள். ஜாதி அடிப்படையில் மட்டுமே வோட்டுப் போட்டார்கள் என்றால் கருணாநிதியின் ஜாதியும் பூணூலார் ஜாதியும் ஏறத்தாழ ஒரே சதவிகிதம்தான். அவருக்கு 25 சத விகித ஓட்டு கூட வந்திருக்க முடியாது.

குறுக்கே நூல் போட்டவர்களை நம்பித்தான் கருணாநிதியின் மீடியா வியாபாரங்களே நடந்து வந்திருக்கின்றன. குங்குமம் பத்திரிகையைத் தொடங்கியபோது அவர் ஆசிரியராக அழைத்து வந்தது, பூணூல் போட்ட சாவியைத்தான். நிர்வாகத்தை கவனிக்க நியமித்தது, பூணூல் போட்ட டி.கே.தியாகராஜனைத்தான். பத்திரிகையின் முதல் இதழின் அட்டைப் படத்தில் கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து பொட்டு இட்டுக் கொள்ளும் பெண்ணுக்குப் பக்கத்தில் சுவரில் தொங்கவிடப்பட்டது காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் சந்திரசேகரேநதிரர் படத்தைத்தான். மறைந்த முரசோலி மாறனின் நெருங்கிய நண்பரும் இன்றளவும் தி.மு.க அரசின் ஆதரவுடன் கிரிக்கெட் வாரியப் பதவியில் இருப்பவருமான இந்தியா சிமெண்ட்ஸ் சீனிவாசன், கலைஞரின் ஒரு பேரனுக்குப் பெண் கொடுத்த வீட்டார், வக்கீல்கள், ஆடிட்டர்கள் பலரும் குறுக்கே நூல் போட்ட பார்ட்டிகள்தான். பேரன்கள் கம்பெனியின் பெயரான சுமங்கலி என்ற வார்த்தைப் பிரயோகமே ‘அவாளு’க்குரியதுதான்.

மீண்டும் சொல்கிறேன். கலைஞர் நேரடியாக விமர்சனங்களுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும். முடியாவிட்டால், ஜாதியம் பேசுவது முனைமழுங்கித் துருப்பிடித்த ஆயுதம். அது உதவாது. இன்றைய புதிய வர்ணாஸ்ரமத்தில் ஆதிக்க ஜாதி,கண்ணுக்குத் தெரியாத அதிகாரப் பூணூலை அணிந்திருக்கும் புதிய பார்ப்பனரான கருணாநிதி வகையறாக்களே.
( நன்றி: கல்கி, ஓ - பக்கங்கள் )

பூணூல் பற்றி அவணி அவிட்டம் அன்று ஸ்பெஷலாக பேசிய கலைஞருக்கு நன்றி

http://idlyvadai.blogspot.com/2010/08/blog-post_29.html