Washington, Nov 17, (PTI):
Post independence, India lost a staggering USD 462 billion in illicit financial flows due to tax evasion, crime and corruption, a research and advocacy group said in a report today.
The report, The Drivers and Dynamics of Illicit Financial Flows from India: 1948-2008', released by Washington-based Global Financial Integrity (GFI) found that the faster rates of economic growth since economic reform started in 1991 led to a deterioration of income distribution which led to more illicit flows from the country. According to the primary findings of the report from 1948 through 2008, India lost a total of USD 213 billion in illicit financial flows (or illegal capital flight).
These illicit financial flows were generally the product of: tax evasion, corruption, bribery and kickbacks, and criminal activities. "The present value of India's total illicit financial flows (IFFs) is at least USD 462 billion. This is based on the short-term US Treasury bill rate as a proxy for the rate of return on assets. India's aggregate illicit flows are more than twice the current external debt of USD 230 billion," the report said.
"This report puts into stark terms the financial cost of tax evasion, corruption, and other illicit financial practices in India," said Global Financial Integrity director Raymond Baker.
"It also shows that these illicit outflows contribute to stagnating levels of poverty and an ever widening gap between India's rich and poor," he said. From 1948 through 2008 the Indian private sector shifted away from deposits into developed country banks and moved more of its money into offshore financial centres (OFCs). The share of OFC deposits increased from 36.4 per cent in 1995 to 54.2 per cent in 2009, the report said.
"In this report we clearly demonstrate how India's underground economy is closely tied to illicit financial outflows," said, GFI lead economist and report author, Dr Dev Kar.
"The total present value of India's illicit assets held abroad accounts for approximately 72 per cent of India's underground economy. This means that almost three-quarters of the illicit assets comprising India's underground economy—which has been estimated to account for 50 per cent of India's GDP (approximately USD 640 billion at the end of 2008)—ends up outside of the country," Kar said.
Sheela Bhatt in New Delhi
http://www.deccanherald.com/content/113668/india-lost-usd-462-billion.html
Articles in this blog are copied and pasted from various other sites. I want to create at least a minimum awareness among people to understand our politicians and religion. This will help our nation to weed-out corruption at all level
Sunday, November 28, 2010
2G scam: Why Dr Singh's credibility is at stake
Sheela Bhatt explains why Prime Minister Dr Manmohan Singh is headed for politically troubled times over the 2G spectrum scam.Prime Minister Dr Manmohan Singh is heading for the most crucial time of his political career. On Tuesday, no less than the Supreme Court dragged Prime Minister's Office into the massive telecom scam and that gives a hint of coming of a political storm which has the potential to damage Dr Singh.
You don't need a pundit to predict that after going through the facts and figures coming to light from the Comptroller and Auditor General report on the 2G spectrum scam, popularly known as the telecom scam.
The 2G spectrum scam of 2010 threatenes to become as potent as the Bofors scam of the late 1980s. The Bofors scam had a strong emotional appeal because it was the scam related to the defence services and India's security interests; but here the sheer size of the "loot" (CAG claims Rs 176,000,000,000 was the loss because wrong method for the allotment of spectrum was adopted by the telecom ministry) that come election time would stir our political satirists.
A political tsunami is in the making in New Delhi. All eyes are on Congress President Sonia Gandhi to see if she will ssave her party first or the reputation of the PMO.
Something fundamental to current political set up is getting hit by the ongoing and slowly unfolding truth of 2G spectrum scam. All of India witnessed how Sonia refused to become the prime minister, how she nominated Dr Singh to power and trusted him to safeguard the interests of her party and reputation of her family.
Now, for first time, events show that the outsourcing of the administration of the country has failed somewhere. And, the result is the bewildering loss to the exchequer. Congressmen would now ask the outsourcing firm how did this happen?
Congressmen are trying hard to cut their losses by securing Telecom Minister A Raja's resignation but if the Opposition parties formulate the right strategy, a mix of political maneuvering and media hype, then the Congress will be on the defensive and Dr Singh may find himself insecure.
After all, one can fix value to 2G spectrum loss, but Dr Singh's credibility can't be fixed in numbers.
After Raja's brazen act of allotting the 2G spectrum in January 2008, Dr Singh reportedly wanted to take action against him by shifting him from the telecom portfolio, if not sacking him from the Union Cabinet.
But compulsions of coalition politics forced him and Sonia Gandhi to go slow on the issue.
Dr Singh could not overcome the pressure from the Congress in tackling the Raja scam before it went into the realm of Opposition politics. This will prove very costly for the prime minister and his party.
As it's a well known fact that politically, Dr Singh was always weaker than the party. The inherent weakness of the personal arrangement between Dr Singh and Sonia Gandhi has contributed heavily in the making of this scam.
As things are unfolding it's becoming clear that Raja has not lost steam. This man as minister of telecommunications has used power brazenly and although he has now fallen from grace, Raja still remains quite an intelligent man.
He is going to fight his legal battle alone but his political battle will be sharper and he will club all his actions with the PMO.
Also, the bottom-line of the 2G spectrum is that behind the ugly story is corporate wars and greed. Anil Ambani and his company Reliance's name has already emerged as the beneficiary but other big telecom stars are not far behind.
The climax is still far away for this story. As we in media know that so many leaks in the story are made possible, also, by corporate houses.
All those tainted companies who got the cream of 2G spectrum are playing a game and might be keeping pressure on the Congress, the PMO and even the Opposition parties to not demand cancellation of the allotment.
It's believed that the only option to keep the 2G scam under check is to cancel the 2008 allotment, kick out the tainted telecom companies and prosecute Raja. It's a tall order for any government.
So, as Raja now embarks upon a long drawn fight for survival, he will have high nuisance value.
The Congress will, as it is the old habit of the old party, try to differentiate between "the party" and "the party-led government."
Notwithstanding the fact that the government is led by Dr Singh, who is the most loyal Congressman, it's very likely that he will be isolated if the people of India do not buy the argument that "the PM's advice not heeded by Raja."
A former cabinet secretary, in an off the record interview, tore apart PMO's defence. He told rediff.com, "The entire bureaucracy in India is looking at the event with shock. Don't you know what the Transaction of Business Rules, 1961 is? Who are you fooling? The prime minister has unrestricted right to get any file, any record from any ministry. The finance minister, too, has the right to ask for any file if there are financial implications."
Under the Transaction of Business Rules any decision above Rs 500 crore has to go through the Union Cabinet.
The retired bureaucrat further said, "The 2G spectrum scam is the total failure of the PMO. Who is the boss in the government? Who is the custodian of the Indian people's interest? It would take ten minutes to stop Raja from going ahead so brazenly for someone like the PM's Principal Secretary T K A Nair or the cabinet secretary. Nair has to just pick up the phone and tell the telecommunication secretary to meet Dr Singh, immediately."
He further said, "Do you think any IAS officer would defy the PMO's call?"
When the scam took place in Raja's office in January 2008, the cabinet secretary was S M Chandrashekhar. The retired cabinet secretary said, "He must clarify what was he doing, then? Kindly, don't fool the people of India."
"Even D S Mathur, the retired official of the telecom ministry who has spoken out so late against Raja, can't be defended," said the retired bureaucrat.
"When the nation is being looted, you can't sulk and go home. Mathur went home instead of participating in the wrongdoings of his minister; but he should have gone to Chandrashekhar and given him all in writing. How can you keep quiet?" he asked.
The official went on to say, "What I am saying is that the cabinet secretary should have written a two-line letter to the department of telecommunication that before allotment of the license for 2G spectrum, get it approved from the Union Cabinet. That would have been enough to stop the scam."
In fact, the PMO had told Raja to take the issue to the Empowered Group of Ministers. Raja ignored the PMO. The story of Raja is that the minister took the decisions disregarding the PM's and Telecommunications Regulatory Authority of India's advice.
The official said, "But then why did the PMO not initiate action to scrap the procedure which was violating all rules as they knew well? What stopped the PMO from responding to the likes of Subramanian Swami and many others?"
Of course, the former cabinet secretary told rediff.com, CAG has not indicted Dr Singh nor his officers directly in it's report but if and when the matter goes to next stage, then Cabinet Secretary Chandrashekhar will have a lot to answer for.
The retired official said, "People of India should know this much that PM of the country has absolute power in running the country. He could have undone the decisions in no time even if Raja had flouted the rules and code of ethics."
Prashant Bhushan, the senior lawyer whose petition on 2G spectrum is being heard in Supreme Court, told rediff.com, "After all, the ministers in the Union Cabinet function at the pleasure of the prime minister. Therefore, he was serious about this then it was not enough to make some noises. If he is trying to say that he was really serious, then he should have removed Raja long back."
http://www.rediff.com/news/special/telecom-scam-why-dr-singhs-credibility-is-at-stake/20101117.htm
CVC may scuttle mega 2G scam probe, says BJP
Source URL: http://business.rediff.com/slide-show/2010/sep/08/slide-show-1-tech-cvc-may-scuttle-mega-2g-scam-probe-says-bjp.htm
lleging that the chief task of the new Central Vigilance Commissioner, P J Thomas, is to scuttle the Central Bureau of Investigation probe that his predecessor had ordered into the 2G spectrum allocation scam, the Bharatiya Janata Party has coined a slogan: 2G is maha Bofors ghotala.
The BJP fears that Thomas might put a damper on the probe 'using a law ministry note, that he secured when he was the telecom secretary, which says that the allocation of airwaves is part of policy that cannot be questioned.
Claiming to have 'dug up' the details about former telecom secretary Thomas's role in keeping corruption watchdogs like the CVC and Comptroller and Auditor General away from probe into irregularities concerning the 2G spectrum allotment, the BJP on Wednesday circulated a document in this regard to the media.
The document is related to out a query of the Department of Telecommunication and the response of the Union law ministry that the spectrum allocation is a policy decision of the government which cannot be challenged by the CVC or the Comptroller and Auditor General.
The speed with which the note was moved from table to table to obtain signatures of Telecom Minister A Raja and P J Thomas, among others, within three days from August 10 to 12 and the law ministry's immediate response on August 13 show the hurry with which the government wants to bury the 'mega-Bofors scam' (maha-Bofors ghotala), BJP spokesman Prakash Javadekar charged, while releasing the documents purportedly prepared to thwart the probe.
Javadekar wondered if the documents were got ready three weeks ahead of Thomas becoming the CVC to enable him to act on them to scuttle the probe and 'rescue A Raja from the charge of the massive corruption'.
37
0
0The law ministry note agrees with the DoT that the spectrum allocation undertaken in 2008 that kicked up a big row with allegations of the exchequer having lost a whopping Rs 60,000 crore to Rs 1 lakh crore (Rs 600 billion to Rs 1 trillion) was part of the New Telecom Policy approved by the government in 1999 and as such CAG or CVC cannot sit in judgement on the policy decisions.
"CAG, CVC and other watchdogs no doubt play a very significant role in any democracy, but they being constitutional/statutory functionaries cannot exceed the role assigned to them under the Constitution or law. Even the courts refrain from questioning the wisdom of the government in policy matters, unless the policy decision is patently arbitrary, discriminatory or malafide," the law ministry said in its seven-page response to DoT, citing various Supreme Court rulings.
3Javadekar said, "If the theory propounded by the law ministry at the instance of DoT, whose many officers are already in the CBI net, is accepted to discontinue the probe into the 2G scam, there should be no surprise if the same yardstick is used to stop any probe into the massive rackets of fund misuse in the Commonwealth Games or into the food scam of Agriculture Minister Sharad Pawar."
The BJP spokesman saw a design behind the first attempt being made to close all probes against the 2G scam and then use the same logic to rule out probes against all mega scandals of the government.
He said that this appears to be only way out for the government that has been unable to curb widespread corruption.
3Pointing out that Telecom Minister A Raja has time and again in his defence claimed that he was working under the guidance of the Prime Minister, Javdekar said, "He also made the prime minister a co-accused in the worst scam."
"In the light of all this revelation, BJP would like to know from the government that when it did not make money from the 2G spectrum allocation as projected, then why did it recently auction the 3G spectrum?" Javdekar said.
Atrocities on Women Through the Ages
| SikhSpectrum.com Quarterly | |||
Atrocities on Women Through the Ages  Zoya Zaidi Ages have come and gone and eras will come and go, but the plight of women is not likely to change. For eons, time has helplessly watched excesses done on women in the form of discrimination, oppression, exploitation, degradation, aggression, humiliation, you name it and women have suffered it. Four steps backward accompany each step forward taken in improving the condition of women. History is witness to the suffering of women since the inception of civilization. Cleopatra (69-30 BC), the queen of Egypt, way back in the first century BC, was driven out of Egypt, exploited by the great Caesar (with whose support, she won back her throne, and to whom she bore a son), consort of Anthony, married to her own, much younger sibling Ptolemy XIII (according to the tradition of the times), finally, fearing humiliation in Octavian’s triumph in Rome, took her own life. Helen, the daughter of Zeus and Leda, and wife of Melenaus of Sparta, was abducted by Trojan prince, Paris in Homer’s Iliad and Odyssey, which led to a ten year long siege and finally sacking of Troy, that led to the killing of thousands of Trojans and Spartans. The imprisonment and repeated rape of women in fascistic Germany by Hitler and his army, was “justified” under he pretext of producing a superior race, and the “Comfort women of Japan”, during the second world war, kept quiet for 50 long years-till they were old and weak-before they could muster enough courage and public support to raise their voice and speak about the tortures they underwent. Back home, in India, the ten thousand odd Widows of Vrindavan , marginalized and ostracized by society, live in institutionalized hell, being exploited by politician-pimp nexus, just because of the heinous practices of a society where widow-remarriage is a taboo, and where a widow is supposed to be a “bad omen” for any unmarried or a married, woman.
The Devdasi system still persists in south Indian temples. If you take the country road from Dharwad, Karnataka you will reach the small temple village of Saundatti. It is in this village that the devdasi tradition, one of the most criticized forms of prostitution in India, is still practiced in which a young unmarried girl is “married to the temple”- “given away” in matrimony to God! She “serves” the priests and inmates of the temple, and the Zamindars and other men of money and power in the town and the village. The proponents of this “service” (read sexual satisfaction) provided by the Devdasis promote it as “service of God”. A devdasi is dedicated to this service of the temple Deity for life, without any possibility of escape if she so desires, because society refuses to accept her. Despite the governmental ban, initiated in the 1980s, hundreds of girls are secretly dedicated to Goddess Yellamma every year. The devdasi system is still flourishing in parts of India, especially southern India” [1]. Apart from the above-mentioned institutionalized exploitation of women, there are age-old customs which have been perpetuated by the so-called “culture police” and this includes Sati (Su-thi, a.k.a. suttee), which is a traditional Hindu practice of a widow immolating herself on her husband's funeral pyre, Literally, Sati means a virtuous woman. A woman was considered virtuous if she died on her husband’s funeral pyre. In dying this way she was also promised a place in heaven. Satis are worshipped as Goddess and temples are built in their memory. According to Dr. Jyotsna Kamat, Ibn Batuta (1333 A.D.) observed that Hindus considered Sati praiseworthy, without it being obligatory. The Agni Purana supports the belief that a woman who commits sahagamana goes to heaven. Medhatiti denounced this practice as going against the Shastras, the Hindu code of conduct and Rajaram Mohan Roy, Dayanand Saraswati and Mahatma Gandhi made an effort to stop this practice. More recently Sati has been reported in Rajasthan (late 1980s), and Madhya Pradesh (in 2002) [2]. Traditionally, Rajput women committed Johar, by jumping in a well of fire to save themselves from dishonor as captives of the victorious enemy forces. The famous case of Rup Kanwar in 1987 highlights how millions of Indians gathered to pay their obeisance to “Sati Mata”-in other words to watch the “Tamasha”(spectacle). Since its independence in 1947, India has witnessed about forty cases of Sati with twenty eight occurrence in the state of Rajasthan alone (Oldeburg1992: 191) [3]. The term “Dowry-Death” is unique to India and nowhere else in the world is this custom so deeply engrained in the social fabric of society and widely prevalent among all sections of society as it is in India. In order to pay the groom’s family a dowry at the time of marriage, the bride’s family often gets heavily burdened in financial debt. Yet most Indians fail to question this strange custom. According to an article in Time magazine, deaths in India related to dowry demands have increase 15-fold since the mid-1980s from 400 a year to around 5,800 a year by the middle of the 1990s “Of the 1,133 cases of “unnatural deaths” of women in Bangalore in 1997, only 157 were treated as murder while 546 were categorized as “suicides” and 430 as “accidents”‘ But of 550 cases reported between January and September 1997, 71 percent were closed as ‘kitchen/cooking accidents’ and ‘stove-bursts’. [4] It is perhaps a consequence of this custom that preference of a male child is common among Indians and people will go to any length to see to it that a baby boy is born, or to put it simply, that a baby girl is prevented from being born. With the introduction of the ultrasonography technology, the task of aborting female foetuses is so much simpler although legally it is banned through a law enacted in 1994. According to a report in 2001 , to every one thousand boys born there are only 992 girls born in India, as against the expected number of 1000. Haryana and Punjab have even lower ratio of girls to boys - 793 girls to 1000 boys [5]. A total of 10 million girls foetuses have been aborted, according to a study report recently, in the last twenty years, after the introduction of ultrasound technique in India [6]. Nearly 500,000 female foetuses are lost to selective abortion in India: “Of the 15 million illegal abortions carried out the in the world in 1997, India accounted for four million, 90% of which were intended to eliminate the girl child” [7]. In contrast, according to a United Nations Children's Fund (UNICEF) report, in most countries there are approximately 105 female births for every 100 males [8] whereas up to 50 million girls and women are missing from India' s population as a result of systematic gender discrimination in India. Rape, a most despicable crime against women, is so rampant that every one hour a woman is raped in India [9, 10], and if all unreported cases are taken into account it may be a matter of seconds or minutes when a woman gets raped. In Delhi, which has become the “Rape-Capital of India”, in 2005, on an average one rape was committed a day. The rape of a South African model just before New Year’s Eve, and a French woman has made Delhi internationally notorious. Girls are being sold by their parents, for money, in Hyderabad, to old Arab Sheikhs, and from other states like Bihar, Bengal and even Bangladesh, to land owners of Punjab, Haryana, Weastern UP and Rajasthan. An investigation by Deccan Chronicle revealed that around 3,000 Hydrabadi Muslim girls were sold by their poor parents to rich old Saudi men and a large majority of these women end up working as domestic maids and comfort women without any privileges of a wife. [11] Incest is also rampant and according to a Delhi organization RAHI, 76% of women abuse cases occurred in childhood and 40% of these were committed by family members [12]. Recently some cases have come to light, which are hair raising in their nature. The case of a father in Lucknow, who has a child each from both his daughters. After his arrest showed no remorse and was quoted as saying: “There is only one function of a woman in this world: ‘To satisfy the man!’” The famous case of Gudia, who became a toy in the hands of the “Maulanas”, who finally succumbed to SLE, a totally curable disease, if diagnosed in time, and given proper treatment which I, a Rheumatologist by profession, can confidently state, is another example. The case of Imrana is another eye opener. She was raped by her own father-in-law, declared outlawed for her husband, the father of her children, and forced into further living with her father-in-law. It is ridiculous, yet practiced and sanctified, and to top it all, even accepted, in the name of “Religious Fatva”. In short women and society are at wars with each other. In conclusion I will like to share two of my poems written about women. Woman Burning Bright, is about excesses on women through the ages, and the other, written on eight of March 2002, is titled Eight of March (an introspection).
Woman Burning Bright Centuries have come and centuries have gone, Moment-to-moment I burn along… Life is burning desert sand… Pooja lamp, I burn so bright Without a wick, with incandescent light… In hell-fire-of-separation, I burn, My beloved, unconcerned… Bowl of poison, I drink without a hitch, Like Meera*, my moon is eclipsed… I have stood the “Test-of-Fire” With Sita**, on burning pyre… Like a candle melts my soul, Moths a thousand, encircle close… My womb’s scorched again and again, A mother, I love without a gain… My forehead, Vermillion-dyed, In bright–red flames, a “Burning-Bride… Still, I burn on the “Funeral–Pyre”, As a “Sati, much to my ire… As one born out of a litter, I was sold to the highest bidder… Quietly, in the womb done away I never saw the light of the day… “Wood burns to coal, coal to ashes, I burn so, neither coal nor ashes…”*** Centuries have come, and centuries have gone, Moment-to-moment, I burn along… Humanity is a barren desert land….
Eighth of March (An introspection) It’s 8th of March, I stayed at home, I did not celebrate! The silence of death reigned in the streets, My soul was inundate With cries of helpless women & children, That echoed with impotent rage: The baby girl in the womb smiles Innocently at me: “Save me! From my death!” She cries, “Death before I’m even born! From being stifled in my womb, I want to escape my watery tomb, And see the world in its bloom…” The girl in rags on the street, Grins impishly at me: Oblivious of the shame and neglect, Ignorance, and abject poverty… The precocious child-woman, Of forbidden nooks of society, Sneers at me jeeringly: “What have you done? To save my flesh, From the devilish trade Of innocent feminity?” The “burning bride”, With anguish cries: “Save me, from “my Savior”, -My cruel “Companion of Eternity!”- For oppressed centuries…” The mother Earth hangs Her head in shame: “What has become of my children? To bring about this carnage of humanity, To dance this bloody dance Of savage brutality? I ponder, muse and introspect: “What have I done? To alleviate their pain, To maintain life’s sanctity? What right have I to celebrate? To rejoice insanity? The time has come To break the chains, To free myself of my own pain, To do something, This little something, To save humanity: The virgin feminity… This poem may not be re-produced without express permission of the author. REFERENCES 1. Juhi Jhunjhunwala in the Glimpes magazine http://theglimpse.com/newsite/printarticle2.asp?articleid=198 2. Dr. Jyotsna Kamath in http://www.kamat.com/kalranga/hindu/sati.htm 3. VenessaParila in http://www.csuchico.edu/~cheinz/syllabi/asst001/spring99/parrilla/parr1.htm 4. By Amanda Hitchcock, 4 July 2001 in http://www.wsws.org/articles/2001/jul2001/ind-j04.shtml 5. http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/607894.cms 6.(keep) 6. http://www.indianexpress.com/full_story.php?content_id=85598 7. http://www.hsph.harvard.edu/Organizations/healthnet/SAsia/forums/foeticide/articles/foeticide.html 8. http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/607894.cms 9. http://www.indianchild.com/sexual_harassment_india.htm 10. http://www.legalserviceindia.com/articles/rape_laws.htm 11. http://keralamonitor.com/sept192004.html 12. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/259959.stm http://www.sikhspectrum.com/022006/women.htm |
தலையங்கம்: "நிஜ' மோசடிகள்!
First Published : 23 Nov 2010 05:14:29 AM IST
Last Updated : 23 Nov 2010 05:38:22 AM IST
கண்ணாடி வீட்டுக்குள் இருந்துகொண்டு கல்லெறியக்கூடாது என்ற சொற்றொடர் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு இப்போது நன்றாகவே பொருந்தும். மும்பையில் ஆதர்ஷ் வீடுகள் தொடர்பாக முழுவீச்சில் களத்தில் இறங்கி, அந்த மாநில முதல்வர் பதவி விலக வேண்டிய சூழலை உருவாக்கிய பா.ஜ.க.வினருக்கு, தற்போது கர்நாடக மாநில முதல்வர் எடியூரப்பாவும் இதே சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பது, மிகவும் தர்மசங்கடமான நிலைமையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.
மும்பையில் எத்தகைய முறைகேடு நடைபெற்றதோ அதற்கு இணையான, அதைவிடவும் மிகவும் மோசமான முறைகேடுகள் கர்நாடகத்திலும் நடைபெற்று இருக்கின்றன.
முதல்வர் பதவியில் இருப்பவர் தனது அதிகாரத்தைத் தன் சொந்த நலன்களுக்காகப் பயன்படுத்தக்கூடாது. அதை மீறுவது பதவிப் பிரமாணத்தை மீறிய குற்றம். ஆனாலும் அதிகாரம் கண்களை மறைக்கிறது. குடும்பத்தை மட்டுமே முன்நிறுத்துகிறது. இதற்கு எந்த மாநிலமும், எந்த முதல்வரும், ஏன், அரசியலில் இருக்கும் பெரும்பான்மையான தலைவர்கள் பலரும் விதிவிலக்கல்ல என்று தெரிகிறது.
எடியூரப்பா, அவரது மகன் பங்குதாரராக உள்ள நிறுவனத்துக்கு விதிகளை மீறி நிலம் ஒதுக்கீடு செய்துள்ளார். பெங்களூர் நகர வளர்ச்சி ஆணையத்தின் "ஜி' பிரிவு ஒதுக்கீட்டின் கீழ் தன் மகன், மகள் உறவினர்களுக்கு வீட்டுமனை ஒதுக்கீடு செய்துள்ளார். இந்த முறைகேட்டில் தான் தப்பிக்க முடியாது என்கிற நிலையில், தன் மகள், மகன் மற்றும் உறவினர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தை அவர்கள் திருப்பித் தந்துவிடுவார்கள் என்று கூறித் தப்பிக்க முயற்சிக்கிறார் எடியூரப்பா.
திருடியதைக் கொடுத்து விடுகிறேன் என்றால், திருடன் அல்ல என்றாகிவிடுமா, என்ன? இப்போது இன்னும் வேகமாக அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் அள்ளி வீசப்படுகின்றன. இவர் மீது மட்டுமல்ல, எடியூரப்பாவின் அமைச்சரவையில் மின்துறை அமைச்சராக உள்ள ஷோபா கரந்தலஜே மீதும் நிலமோசடிப் புகார்கள் எழுந்தன. வீட்டுவசதித் துறை அமைச்சர் கட்டா சுப்பிரமணிய நாயுடு, அவரது மகன் (மாநகராட்சிக் கவுன்சிலர்) கட்டா ஜகதீஷ் மீதும் நிலமோசடிப் புகார்கள் எழுந்துள்ளன. இத்தகைய முறைகேடு, கர்நாடகத்தின் முன்னாள் முதல்வர்கள் ராமகிருஷ்ண ஹெக்டேயில் தொடங்கி குமாரசாமி வரை இருக்கிறது.
எடியூரப்பாவின் நிலமோசடி ஊழல் மறுக்க முடியாத அளவுக்கு நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் தற்போது பா.ஜ.க.வுக்கு இருக்கும் நெருக்கடி. நியாயமாகப் பார்த்தால், எடியூரப்பா தார்மிக அடிப்படையில் தனது பதவியிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். அதுதான் அவருக்கு மரியாதை சேர்த்திருக்கும். ஆனால் அதைச் செய்யத் தவறிவிட்டார் எடியூரப்பா.
தனது கட்சியினர் ஆட்சி செய்யும் மாநிலத்தில் இப்படியொரு ஊழலை வைத்துக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்தைத் தொடர்ந்து ஸ்தம்பிக்கச் செய்யும் பா.ஜ.க.வின் போக்கு தற்போது அனைவரின் விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறது. முதலில் கர்நாடகத்தில் உள்ள ஊழலுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு அடுத்தவர் ஊழலைப் பற்றிப் பேசுங்கள் என்று காங்கிரஸ் சொல்கிற அளவுக்கு ஆகிவிட்டது. ஏனென்றால், காங்கிரஸ் கட்சி யாரெல்லாம் ஊழல் புகாரில் சிக்கினார்களோ அவர்கள் மீது தொடர்ந்து நடவடிக்கை எடுத்து, பதவியிலிருந்து நீக்கிக் கொண்டே வருகிறது என்கிற தார்மிக பலம்தான் காரணம். சசி தரூர், மும்பையில் முந்தைய முதல்வர், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டியில் கல்மாடி மற்றும் அவரது நண்பர்கள் என்று அனைவர் மீதும் நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. ஆனால் பா.ஜ.க.வால் இதுவரை எடியூரப்பாவை முதல்வர் பதவியிலிருந்து நீக்க முடியவில்லை.
தன்னை முதல்வர் பதவியிலிருந்து நீக்கினால் கர்நாடகத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சியை உடைப்பேன் என்று அவர் சொல்வதாக மேலிடத்துக்குத் தகவல் பறக்கிறது. தென்னகத்தில் தனது சக்தி கேந்திரம் என்று பா.ஜ.க. கருதும் கர்நாடக அரசை இழக்க அந்தக் கட்சி தயாராக இல்லை. அவரது சவாலைச் சகித்துக்கொண்டு சமாதானம் பேச தில்லிக்கு வரச் சொன்னால் புட்டபர்த்திக்குப் போகிறார் எடியூரப்பா. பா.ஜ.க.வால் ஒன்றுமே செய்ய இயலவில்லை.
ஏற்கெனவே இரண்டு முறை எடியூரப்பாவின் முதல்வர் பதவிக்கு ஆபத்து வந்தது. அதை ஒருவழியாகச் சமாளித்து வெளியே வந்த நிலையில் மூன்றாவது ஆபத்தில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளார் அவர். ஆட்சியைவிடக் கட்சியின் கௌரவம்தான் முக்கியம் என்று பாஜக கருதுவதாகத் தெரியவில்லை. தனது பதவியைவிட கட்சியின் நன்மதிப்புதான் பெரியதென்று எடியூரப்பாவும் கருதுவதாகத் தெரியவில்லை.
எடியூரப்பா என்ன செய்யப்போகிறார் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்த நில மோசடி என்பது இந்தியா முழுவதிலும் அரசியல்வாதிகளின் தொழிலாகவே ஆகிவிட்டது. அரசு அதிகாரிகள், நீதிபதிகள், ஆட்சிக்கு நெருக்கமான தோழமைக் கட்சித் தலைவர்கள், ஆளும் கட்சிப் பிரமுகர்களின் பினாமிகள், உறவினர்கள், ஏன், அரசுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் பத்திரிகையாளர்கள் உள்ளிட்ட பலருக்கு சிறப்பு ஒதுக்கீடு என்கிற பெயரில் வீட்டுமனைகள் வழங்கப்படுவது வாடிக்கையாகிவிட்டது.
ஓர் அரசு தனிநபருக்கு நிலத்தை வழங்குகிறது என்றால், அது குறித்து அரசு கெசட்டில் வெளியாக வேண்டும். ஆனால் இந்த விவரங்கள் வெளியானாலும்கூட, பலன்பெறும் நபர்கள் யார் என்கிற விவரம் தொடர்புடைய சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும் என்பதால், அரசு கெசட்டில் வெளியானாலும்கூட யாருக்கும் தெரியாமலேயே போகிறது. யாரோ ஒரு நபருக்கு 30 ஆண்டுகளுக்குக் குத்தகை என்பதாகவும், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் என்கிற பெயரிலும் அரசு நிலம் மிகக் குறைந்த விலைக்குக் கைமாறுகிறது. இதைச் செய்யும் அரசியல்வாதிகள் கோடிகோடியாய் லாபம் அடைகிறார்கள்.
இதில் அரசியல்வாதிகளை மிஞ்சும் மாவட்ட ஆட்சியர்களும்கூட இருக்கிறார்கள். முக்கியமான கோடைவாசஸ்தலங்கள் உள்ள பகுதிகளில் எந்தெந்த மாவட்ட ஆட்சியர்களின் பணிக்காலத்தில் யாருக்கெல்லாம் சலுகை விலையில் மனைகள், புறம்போக்கு நிலங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன என்ற புள்ளிவிவரத்தை எடுத்து, விசாரித்தால் இன்னும் பல பூதங்கள் தமிழகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு மாநிலங்களில் கிளம்பும்.
லியோ டால்ஸ்டாய் எழுதிய "6 அடி நிலம்' சிறுகதையை இவர்களுக்கு யார் படித்துக் காட்டுவது?
மும்பையில் எத்தகைய முறைகேடு நடைபெற்றதோ அதற்கு இணையான, அதைவிடவும் மிகவும் மோசமான முறைகேடுகள் கர்நாடகத்திலும் நடைபெற்று இருக்கின்றன.
முதல்வர் பதவியில் இருப்பவர் தனது அதிகாரத்தைத் தன் சொந்த நலன்களுக்காகப் பயன்படுத்தக்கூடாது. அதை மீறுவது பதவிப் பிரமாணத்தை மீறிய குற்றம். ஆனாலும் அதிகாரம் கண்களை மறைக்கிறது. குடும்பத்தை மட்டுமே முன்நிறுத்துகிறது. இதற்கு எந்த மாநிலமும், எந்த முதல்வரும், ஏன், அரசியலில் இருக்கும் பெரும்பான்மையான தலைவர்கள் பலரும் விதிவிலக்கல்ல என்று தெரிகிறது.
எடியூரப்பா, அவரது மகன் பங்குதாரராக உள்ள நிறுவனத்துக்கு விதிகளை மீறி நிலம் ஒதுக்கீடு செய்துள்ளார். பெங்களூர் நகர வளர்ச்சி ஆணையத்தின் "ஜி' பிரிவு ஒதுக்கீட்டின் கீழ் தன் மகன், மகள் உறவினர்களுக்கு வீட்டுமனை ஒதுக்கீடு செய்துள்ளார். இந்த முறைகேட்டில் தான் தப்பிக்க முடியாது என்கிற நிலையில், தன் மகள், மகன் மற்றும் உறவினர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தை அவர்கள் திருப்பித் தந்துவிடுவார்கள் என்று கூறித் தப்பிக்க முயற்சிக்கிறார் எடியூரப்பா.
திருடியதைக் கொடுத்து விடுகிறேன் என்றால், திருடன் அல்ல என்றாகிவிடுமா, என்ன? இப்போது இன்னும் வேகமாக அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் அள்ளி வீசப்படுகின்றன. இவர் மீது மட்டுமல்ல, எடியூரப்பாவின் அமைச்சரவையில் மின்துறை அமைச்சராக உள்ள ஷோபா கரந்தலஜே மீதும் நிலமோசடிப் புகார்கள் எழுந்தன. வீட்டுவசதித் துறை அமைச்சர் கட்டா சுப்பிரமணிய நாயுடு, அவரது மகன் (மாநகராட்சிக் கவுன்சிலர்) கட்டா ஜகதீஷ் மீதும் நிலமோசடிப் புகார்கள் எழுந்துள்ளன. இத்தகைய முறைகேடு, கர்நாடகத்தின் முன்னாள் முதல்வர்கள் ராமகிருஷ்ண ஹெக்டேயில் தொடங்கி குமாரசாமி வரை இருக்கிறது.
எடியூரப்பாவின் நிலமோசடி ஊழல் மறுக்க முடியாத அளவுக்கு நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் தற்போது பா.ஜ.க.வுக்கு இருக்கும் நெருக்கடி. நியாயமாகப் பார்த்தால், எடியூரப்பா தார்மிக அடிப்படையில் தனது பதவியிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். அதுதான் அவருக்கு மரியாதை சேர்த்திருக்கும். ஆனால் அதைச் செய்யத் தவறிவிட்டார் எடியூரப்பா.
தனது கட்சியினர் ஆட்சி செய்யும் மாநிலத்தில் இப்படியொரு ஊழலை வைத்துக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்தைத் தொடர்ந்து ஸ்தம்பிக்கச் செய்யும் பா.ஜ.க.வின் போக்கு தற்போது அனைவரின் விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறது. முதலில் கர்நாடகத்தில் உள்ள ஊழலுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு அடுத்தவர் ஊழலைப் பற்றிப் பேசுங்கள் என்று காங்கிரஸ் சொல்கிற அளவுக்கு ஆகிவிட்டது. ஏனென்றால், காங்கிரஸ் கட்சி யாரெல்லாம் ஊழல் புகாரில் சிக்கினார்களோ அவர்கள் மீது தொடர்ந்து நடவடிக்கை எடுத்து, பதவியிலிருந்து நீக்கிக் கொண்டே வருகிறது என்கிற தார்மிக பலம்தான் காரணம். சசி தரூர், மும்பையில் முந்தைய முதல்வர், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டியில் கல்மாடி மற்றும் அவரது நண்பர்கள் என்று அனைவர் மீதும் நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. ஆனால் பா.ஜ.க.வால் இதுவரை எடியூரப்பாவை முதல்வர் பதவியிலிருந்து நீக்க முடியவில்லை.
தன்னை முதல்வர் பதவியிலிருந்து நீக்கினால் கர்நாடகத்தில் பாரதிய ஜனதா கட்சியை உடைப்பேன் என்று அவர் சொல்வதாக மேலிடத்துக்குத் தகவல் பறக்கிறது. தென்னகத்தில் தனது சக்தி கேந்திரம் என்று பா.ஜ.க. கருதும் கர்நாடக அரசை இழக்க அந்தக் கட்சி தயாராக இல்லை. அவரது சவாலைச் சகித்துக்கொண்டு சமாதானம் பேச தில்லிக்கு வரச் சொன்னால் புட்டபர்த்திக்குப் போகிறார் எடியூரப்பா. பா.ஜ.க.வால் ஒன்றுமே செய்ய இயலவில்லை.
ஏற்கெனவே இரண்டு முறை எடியூரப்பாவின் முதல்வர் பதவிக்கு ஆபத்து வந்தது. அதை ஒருவழியாகச் சமாளித்து வெளியே வந்த நிலையில் மூன்றாவது ஆபத்தில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளார் அவர். ஆட்சியைவிடக் கட்சியின் கௌரவம்தான் முக்கியம் என்று பாஜக கருதுவதாகத் தெரியவில்லை. தனது பதவியைவிட கட்சியின் நன்மதிப்புதான் பெரியதென்று எடியூரப்பாவும் கருதுவதாகத் தெரியவில்லை.
எடியூரப்பா என்ன செய்யப்போகிறார் என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், இந்த நில மோசடி என்பது இந்தியா முழுவதிலும் அரசியல்வாதிகளின் தொழிலாகவே ஆகிவிட்டது. அரசு அதிகாரிகள், நீதிபதிகள், ஆட்சிக்கு நெருக்கமான தோழமைக் கட்சித் தலைவர்கள், ஆளும் கட்சிப் பிரமுகர்களின் பினாமிகள், உறவினர்கள், ஏன், அரசுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் பத்திரிகையாளர்கள் உள்ளிட்ட பலருக்கு சிறப்பு ஒதுக்கீடு என்கிற பெயரில் வீட்டுமனைகள் வழங்கப்படுவது வாடிக்கையாகிவிட்டது.
ஓர் அரசு தனிநபருக்கு நிலத்தை வழங்குகிறது என்றால், அது குறித்து அரசு கெசட்டில் வெளியாக வேண்டும். ஆனால் இந்த விவரங்கள் வெளியானாலும்கூட, பலன்பெறும் நபர்கள் யார் என்கிற விவரம் தொடர்புடைய சிலருக்கு மட்டுமே தெரியும் என்பதால், அரசு கெசட்டில் வெளியானாலும்கூட யாருக்கும் தெரியாமலேயே போகிறது. யாரோ ஒரு நபருக்கு 30 ஆண்டுகளுக்குக் குத்தகை என்பதாகவும், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் என்கிற பெயரிலும் அரசு நிலம் மிகக் குறைந்த விலைக்குக் கைமாறுகிறது. இதைச் செய்யும் அரசியல்வாதிகள் கோடிகோடியாய் லாபம் அடைகிறார்கள்.
இதில் அரசியல்வாதிகளை மிஞ்சும் மாவட்ட ஆட்சியர்களும்கூட இருக்கிறார்கள். முக்கியமான கோடைவாசஸ்தலங்கள் உள்ள பகுதிகளில் எந்தெந்த மாவட்ட ஆட்சியர்களின் பணிக்காலத்தில் யாருக்கெல்லாம் சலுகை விலையில் மனைகள், புறம்போக்கு நிலங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன என்ற புள்ளிவிவரத்தை எடுத்து, விசாரித்தால் இன்னும் பல பூதங்கள் தமிழகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு மாநிலங்களில் கிளம்பும்.
லியோ டால்ஸ்டாய் எழுதிய "6 அடி நிலம்' சிறுகதையை இவர்களுக்கு யார் படித்துக் காட்டுவது?
தலையங்கம்: நாள்தோறும் 240 கோடி!
First Published : 19 Nov 2010 12:08:00 AM IST
பணம் என்று வந்தாலே பேராசை வந்துவிடும் என்பதால்தான் நமது முன்னோர்கள் துறவறத்தையும், எளிமையான வாழ்க்கை முறையையும் வற்புறுத்தி வந்தனர். இன்றைய சூழ்நிலையில் சிக்கனம், எளிமை, வசதி வாய்ப்புகளைப் புறக்கணிப்பது, அளவுக்கு அதிகமான வருமானத்துக்கு ஆசைப்படாமல் இருப்பது போன்றவை ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது என்பது மட்டுமல்ல, சாத்தியமும் இல்லை என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டுவிட்டது. தனது நியாயமான வருமானத்துக்கு அதிகமாக ஏதாவது ஒருவழியில் சம்பாதிப்பது என்பது இன்றைய நடைமுறையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆசைப்படும் ஒன்றாகிவிட்டது.
இலவசமாகக் கிடைப்பது மனதுக்கு இன்பத்தை அளிப்பதுபோல, பரிசுகள், அன்பளிப்புகள் போன்றவை மகிழ்ச்சி தருவதுபோல, கையூட்டுப் பெறுவதும்கூடத் தவறில்லை என்கிற மனோநிலை அனேகமாக அரசு ஊழியர்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, தனியார் நிறுவனங்களில் பணிபுரிபவர்களிடமும் ஏற்பட்டுவிட்டிருக்கிறது என்பதுதான் எதார்த்த உண்மை. வரி ஏய்ப்பு பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்.
வருமானம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அதற்கான வரி விகிதமும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்றிருந்த முந்தைய அரசுகளின் கண்ணோட்டம், பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் கைவிடப்பட்டது. வருமானவரி மிகவும் அதிகமாக இருப்பதால்தான் பலரும் வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள் என்றும், அதிகபட்ச வருமான வரி 30%-க்கு மேல் இல்லாமல் இருந்தால் எல்லோரும் நியாயமாகவும், நேர்மையாகவும் தங்களது வருமானத்தை வெளிப்படுத்தி வருமான வரி செலுத்தி விடுவார்கள் என்றும், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் ஆதரவாளர்கள் வாதிட்டனர். வரி ஏய்ப்பை முற்றிலுமாக ஒழிக்கவும், கறுப்புப் பணமே இல்லாத பொருளாதாரமாக இந்தியாவை மாற்றவும் உலக வங்கியின் சார்பில் இவர்கள் முன்வைத்த உத்திதான் இது.
ஆண்டு வருமானம் 5 லட்சம் உள்ளவனுக்கும், 500 லட்சம் வருட வருமானம் உள்ளவனுக்கும் அதே 30% வருமான வரி என்பது பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாமல் இருப்பதைச் சுட்டிக் காட்டியவர்களை எள்ளி நகையாடியது புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை ஆதரவு கோஷ்டி. என்னவாயிற்று? 30% அதிகபட்ச வரி வரம்பால் பயன்பட்டது என்னவோ பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், கோடிகளில் வருமானம் உள்ள பிரிவினரும்தானே தவிர, சாமான்யனுக்கும், அரசுக்கும் அதனால் எந்தவிதப் பயனும் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. வரி ஏய்ப்பும், கறுப்புப் பணமும் ஒழிந்ததாகவும் தெரியவில்லை.
மாத வருமானம் பெறும் மத்தியதரக் குடும்பங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக வரி வலைக்குள் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது, உண்மை. இவர்கள் மாதச் சம்பளக்காரர்கள் என்பதால் நேர்மையாக வரி செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் உண்மை. அதனால், வருமான வரி வருவாய் அரசுக்கு அதிகரித்திருக்கிறது என்பதும் உண்மை. சரி, பெரு முதலாளிகளின், தொழில் நிறுவனங்களின் கறுப்புப் பணமும், வரி ஏய்ப்பும் இதனால் குறைந்திருக்கிறதா என்றால், இல்லை என்பதும்தானே உண்மை?
வரிவிகிதத்தைக் குறைப்பதால் வரி ஏய்ப்புக் குறைந்துவிடும் என்கிற எதிர்பார்ப்பே தவறு என்பதற்கு, இவர்கள் முன்னுதாரணம் காட்டும் அமெரிக்காவையே எடுத்துக் கொள்வோம். அங்கேயும், 2% அல்லது 3% கலால் வரி உள்ள பொருள்களில் வரி ஏய்ப்பு செய்த குற்றத்துக்காக ஆண்டுதோறும் அபராதம் செலுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை நாளும் உயர்கிறதே தவிர குறையவில்லை. வியாபாரி என்பவர் எதிலெல்லாம் லாபம் சம்பாதிக்க முடியுமோ, அதிலெல்லாம் லாபம் சம்பாதிக்க முயற்சிப்பார் என்கிற அடிப்படை உண்மையைக்கூடப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆட்சியாளர்கள் செயல்படத் தொடங்கும்போது, வரி ஏய்ப்பும் கறுப்புப்பண நடமாட்டமும் அதிகரிக்குமே தவிர குறைய வாய்ப்பில்லை.
தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி (சிஏஜி) 2-ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு ஊழலில் அரசுக்கு 1.8 லட்சம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளதாகக் கூறியிருக்கிறார். ஆனால், திருட்டுத்தனமாக இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறும் கறுப்புப் பணமும், லஞ்சப் பணமும், ஊழல் பணமும் எவ்வளவு தெரியுமா? நாள்தோறும் 240 கோடி இந்தியப் பணம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது யாருக்காவது தெரியுமா?
1948-லிருந்து 2008 வரை முறையற்ற வகையில் சேர்த்த செல்வம் ஏறத்தாழ 213 பில்லியன் டாலர்கள் ( 9.7 லட்சம் கோடி) என்றும், அது இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது என்றும் தெரிவிக்கிறது வாஷிங்டனிலிருந்து, நேர்மையான உலகப் பொருளாதார நடைமுறைகளுக்காகச் செயல்படும் ஓர் அமைப்பு. இந்த அமைப்பின் சார்பில் தேவ் கார் என்பவர் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கைதான் மேற்கண்ட திடுக்கிடும் தகவல்களைத் தந்திருக்கிறது.
""இந்தியா சராசரியாக 19.3 பில்லியன் டாலர்களை ஆண்டுதோறும் இழந்து கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, 2004 முதல் இதன் வேகம் அதிகரித்திருக்கிறது. முறையான பொருளாதாரக் கொள்கைகளாலும், கடுமையான தடுப்பு நடவடிக்கைகளாலும் அரசு முறையற்ற செல்வம் வெளியேறுவதைக் கட்டுப்படுத்தினாலே, இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் கடன்கள் எல்லாம் அடைக்கப்பட்டிருக்கும். வறுமை ஒழிக்கப்பட்டு மிகப்பெரிய முன்னேற்றம் காண முடியும்'' என்கிறது அந்த அறிக்கை.
வெளிநாட்டில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்திய அரசியல்வாதிகள், முதலாளிகள், சமூக விரோதிகள் மற்றும் நிழல் மனிதர்களின் பணத்தின் மதிப்பு சுமார் 640 பில்லியன் டாலர்கள். இந்தியாவின் மொத்த கறுப்புப் பணத்தில் 72% பார்த்தும் பார்க்காமலும் இருக்கும் அரசும், ஆட்சியாளர்களும். கையூட்டுப் பெற்று கறுப்புப் பணத்தை அதிகரித்துக்கொள்ள அனுமதிக்கும் அதிகார வர்க்கம். இதன் விளைவுதான், வரி ஏய்ப்பின் மூலமும், லஞ்ச, ஊழல் மூலமும், சமூக விரோத நடவடிக்கைகள் மூலமும் கணக்கில் வராத அளவுக்கு அதிகமான பணத்தைச் சம்பாதித்து வெளிநாடுகளுக்குக் கொண்டு செல்லும் போக்கு அதிகரித்து வருவது.
இந்தியாவைவிட்டு வெளியேறி ஸ்விஸ் வங்கிகளிலும், கிழக்குக் கரிபியன் பகுதியான ஆங்கைலானிலும், மத்திய அமெரிக்காவிலுள்ள பெலைசிலும், கேமென் தீவுகளிலும், பனாமாவிலும் ரகசியமாகச் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பணம் ஒவ்வோர் இந்தியனுக்கும் சொந்தமான பணம். இங்கே கஞ்சிக்கு வழியில்லாத கூட்டம் தெருவோரம் தூங்குகிறது. ஆனால், பல லட்சம் கோடிகள் அன்னிய நாட்டு வங்கிகளில் பத்திரப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதை ஒரு பிரச்னையாகக்கூடக் கருதாமல், நாம் இனியும் எத்தனை காலம் மௌனம் சாதிக்கப் போகிறோம்?
இலவசமாகக் கிடைப்பது மனதுக்கு இன்பத்தை அளிப்பதுபோல, பரிசுகள், அன்பளிப்புகள் போன்றவை மகிழ்ச்சி தருவதுபோல, கையூட்டுப் பெறுவதும்கூடத் தவறில்லை என்கிற மனோநிலை அனேகமாக அரசு ஊழியர்கள் மத்தியில் மட்டுமல்ல, தனியார் நிறுவனங்களில் பணிபுரிபவர்களிடமும் ஏற்பட்டுவிட்டிருக்கிறது என்பதுதான் எதார்த்த உண்மை. வரி ஏய்ப்பு பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்.
வருமானம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அதற்கான வரி விகிதமும் அதிகரிக்க வேண்டும் என்றிருந்த முந்தைய அரசுகளின் கண்ணோட்டம், பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் கைவிடப்பட்டது. வருமானவரி மிகவும் அதிகமாக இருப்பதால்தான் பலரும் வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள் என்றும், அதிகபட்ச வருமான வரி 30%-க்கு மேல் இல்லாமல் இருந்தால் எல்லோரும் நியாயமாகவும், நேர்மையாகவும் தங்களது வருமானத்தை வெளிப்படுத்தி வருமான வரி செலுத்தி விடுவார்கள் என்றும், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் ஆதரவாளர்கள் வாதிட்டனர். வரி ஏய்ப்பை முற்றிலுமாக ஒழிக்கவும், கறுப்புப் பணமே இல்லாத பொருளாதாரமாக இந்தியாவை மாற்றவும் உலக வங்கியின் சார்பில் இவர்கள் முன்வைத்த உத்திதான் இது.
ஆண்டு வருமானம் 5 லட்சம் உள்ளவனுக்கும், 500 லட்சம் வருட வருமானம் உள்ளவனுக்கும் அதே 30% வருமான வரி என்பது பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாமல் இருப்பதைச் சுட்டிக் காட்டியவர்களை எள்ளி நகையாடியது புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை ஆதரவு கோஷ்டி. என்னவாயிற்று? 30% அதிகபட்ச வரி வரம்பால் பயன்பட்டது என்னவோ பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், கோடிகளில் வருமானம் உள்ள பிரிவினரும்தானே தவிர, சாமான்யனுக்கும், அரசுக்கும் அதனால் எந்தவிதப் பயனும் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. வரி ஏய்ப்பும், கறுப்புப் பணமும் ஒழிந்ததாகவும் தெரியவில்லை.
மாத வருமானம் பெறும் மத்தியதரக் குடும்பங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக வரி வலைக்குள் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது, உண்மை. இவர்கள் மாதச் சம்பளக்காரர்கள் என்பதால் நேர்மையாக வரி செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் உண்மை. அதனால், வருமான வரி வருவாய் அரசுக்கு அதிகரித்திருக்கிறது என்பதும் உண்மை. சரி, பெரு முதலாளிகளின், தொழில் நிறுவனங்களின் கறுப்புப் பணமும், வரி ஏய்ப்பும் இதனால் குறைந்திருக்கிறதா என்றால், இல்லை என்பதும்தானே உண்மை?
வரிவிகிதத்தைக் குறைப்பதால் வரி ஏய்ப்புக் குறைந்துவிடும் என்கிற எதிர்பார்ப்பே தவறு என்பதற்கு, இவர்கள் முன்னுதாரணம் காட்டும் அமெரிக்காவையே எடுத்துக் கொள்வோம். அங்கேயும், 2% அல்லது 3% கலால் வரி உள்ள பொருள்களில் வரி ஏய்ப்பு செய்த குற்றத்துக்காக ஆண்டுதோறும் அபராதம் செலுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை நாளும் உயர்கிறதே தவிர குறையவில்லை. வியாபாரி என்பவர் எதிலெல்லாம் லாபம் சம்பாதிக்க முடியுமோ, அதிலெல்லாம் லாபம் சம்பாதிக்க முயற்சிப்பார் என்கிற அடிப்படை உண்மையைக்கூடப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஆட்சியாளர்கள் செயல்படத் தொடங்கும்போது, வரி ஏய்ப்பும் கறுப்புப்பண நடமாட்டமும் அதிகரிக்குமே தவிர குறைய வாய்ப்பில்லை.
தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி (சிஏஜி) 2-ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு ஊழலில் அரசுக்கு 1.8 லட்சம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளதாகக் கூறியிருக்கிறார். ஆனால், திருட்டுத்தனமாக இந்தியாவிலிருந்து வெளியேறும் கறுப்புப் பணமும், லஞ்சப் பணமும், ஊழல் பணமும் எவ்வளவு தெரியுமா? நாள்தோறும் 240 கோடி இந்தியப் பணம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது யாருக்காவது தெரியுமா?
1948-லிருந்து 2008 வரை முறையற்ற வகையில் சேர்த்த செல்வம் ஏறத்தாழ 213 பில்லியன் டாலர்கள் ( 9.7 லட்சம் கோடி) என்றும், அது இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது என்றும் தெரிவிக்கிறது வாஷிங்டனிலிருந்து, நேர்மையான உலகப் பொருளாதார நடைமுறைகளுக்காகச் செயல்படும் ஓர் அமைப்பு. இந்த அமைப்பின் சார்பில் தேவ் கார் என்பவர் வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கைதான் மேற்கண்ட திடுக்கிடும் தகவல்களைத் தந்திருக்கிறது.
""இந்தியா சராசரியாக 19.3 பில்லியன் டாலர்களை ஆண்டுதோறும் இழந்து கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, 2004 முதல் இதன் வேகம் அதிகரித்திருக்கிறது. முறையான பொருளாதாரக் கொள்கைகளாலும், கடுமையான தடுப்பு நடவடிக்கைகளாலும் அரசு முறையற்ற செல்வம் வெளியேறுவதைக் கட்டுப்படுத்தினாலே, இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் கடன்கள் எல்லாம் அடைக்கப்பட்டிருக்கும். வறுமை ஒழிக்கப்பட்டு மிகப்பெரிய முன்னேற்றம் காண முடியும்'' என்கிறது அந்த அறிக்கை.
வெளிநாட்டில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்திய அரசியல்வாதிகள், முதலாளிகள், சமூக விரோதிகள் மற்றும் நிழல் மனிதர்களின் பணத்தின் மதிப்பு சுமார் 640 பில்லியன் டாலர்கள். இந்தியாவின் மொத்த கறுப்புப் பணத்தில் 72% பார்த்தும் பார்க்காமலும் இருக்கும் அரசும், ஆட்சியாளர்களும். கையூட்டுப் பெற்று கறுப்புப் பணத்தை அதிகரித்துக்கொள்ள அனுமதிக்கும் அதிகார வர்க்கம். இதன் விளைவுதான், வரி ஏய்ப்பின் மூலமும், லஞ்ச, ஊழல் மூலமும், சமூக விரோத நடவடிக்கைகள் மூலமும் கணக்கில் வராத அளவுக்கு அதிகமான பணத்தைச் சம்பாதித்து வெளிநாடுகளுக்குக் கொண்டு செல்லும் போக்கு அதிகரித்து வருவது.
இந்தியாவைவிட்டு வெளியேறி ஸ்விஸ் வங்கிகளிலும், கிழக்குக் கரிபியன் பகுதியான ஆங்கைலானிலும், மத்திய அமெரிக்காவிலுள்ள பெலைசிலும், கேமென் தீவுகளிலும், பனாமாவிலும் ரகசியமாகச் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பணம் ஒவ்வோர் இந்தியனுக்கும் சொந்தமான பணம். இங்கே கஞ்சிக்கு வழியில்லாத கூட்டம் தெருவோரம் தூங்குகிறது. ஆனால், பல லட்சம் கோடிகள் அன்னிய நாட்டு வங்கிகளில் பத்திரப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதை ஒரு பிரச்னையாகக்கூடக் கருதாமல், நாம் இனியும் எத்தனை காலம் மௌனம் சாதிக்கப் போகிறோம்?
தலையங்கம்: தெரியாமலா நடந்தது?
First Published : 20 Nov 2010 02:19:00 AM IST
சுதந்திர இந்திய அரசியல் சரித்திரத்தில், எதிர்க்கட்சிகளால் பிரதமர்கள் விமர்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், இதுவரை மன்மோகன் சிங்கைப்போல எந்தப் பிரதமரும் உச்ச நீதிமன்றத்தால் செயல்திறன் கேள்வி கேட்கப்பட்டு அவமானப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. கறைபடியாத கரங்களுக்குச் சொந்தக்காரர் என்று கருதப்பட்டவர் கறுப்பு ஆடுகளின் காவல்காரர் என்று அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கும் கபட நாடகம் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது.
"ஸ்பெக்ட்ரம்' ஊழல் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் நடந்தேறியிருக்கும் முறைகேடுகளும், ஊழல்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிவந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. இந்த ஊழல்களிலும், முறைகேடுகளிலும் தொடர்புடையவர்கள் பலரும் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்களாகவும், அவரால் தேர்ந்து எடுத்து நியமிக்கப்பட்டவர்களுமாக இருக்கிறார்களே அதுதான் நம்மை எல்லாம் வியப்படையச் செய்கிறது.
இந்திய அரசுப் பணி அதிகாரியாகவும் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராகவும் இருந்த எம்.எஸ். கில், உணவு மற்றும் விவசாயப் பிரச்னைகளில் தேர்ந்தவர் என்று கருதப்படுபவர். காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கான ஒப்பந்தப்புள்ளிகள் வெளியிடும் நேரத்தில், அப்போதைய விளையாட்டுத் துறை அமைச்சராக இருந்த மணிசங்கர் அய்யர் மாற்றப்பட்டு, அந்தத் துறைக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத எம்.எஸ்.கில் விளையாட்டுத் துறை அமைச்சராக்கப்பட்டது ஏன் என்கிற சந்தேகம் அப்போது ஏற்படவில்லை. இப்போது ஏற்படுகிறது.
எம்மார் எம்.ஜி.எஃப் என்றொரு நிறுவனம். இந்த நிறுவனத்திற்குத்தான் தில்லி வளர்ச்சிக் குழுமம் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்காகக் கட்டப்பட்ட சர்வதேச அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைக் கட்டுவதற்கான ஒப்பந்தத்தை அளித்தது. இந்த நிறுவனம் முன்னாள் ராஜஸ்தான் ஆளுநர் எஸ்.கே.சிங்கின் மகனும், ராகுல் காந்தியின் நெருங்கிய ஆலோசகருமான கனிஷ்க் சிங்கின் குடும்பத்துடன் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது. கடைசி நேரத்தில், உடனடியாகக் கட்டி முடிப்பதற்காக, இந்த நிறுவனத்துககு முறையே | 750 கோடியும், | 827 கோடியும் முன்பணமாக, ஏற்றுக்கொண்ட ஒப்பந்தத் தொகைக்கும் அதிகமாக அளிக்கப்பட்டிருக்கிறதே, அது ஏன்? எதற்காக? யாருடைய பரிந்துரையில் அல்லது நிர்பந்தத்தின் பேரில்?
பல்ஜித்சிங் லல்லி என்பவர், எம்.எஸ். கில்லைப் போலவே பஞ்சாபியரான இன்னொரு இந்திய அரசுப்பணி அதிகாரி. மத்திய உள்துறையின் செயலர்களில் ஒருவராக இருந்த பல்ஜித்சிங் லல்லி, பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் குடும்ப நண்பர். பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாகியும் பிரதமருக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால் எதிலும் சிக்கிக் கொள்ளாதவர். இவர் பிரசார் பாரதி குழுமத்தின் செயல் தலைவராக நியமிக்கப்படுகிறார். இவரது நேரடிப் பார்வையில் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டியின் பெயரில் பிரசார் பாரதி சார்பில் நடந்தேறியிருக்கும் ஊழல், தலைமை ஊழல் கண்காணிப்பு ஆணையத்தால் வெளிக்கொணரப்பட்டிருக்கிறது.
பிரசார் பாரதி குழுமம், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளை ஒலிபரப்பவும், ஒளிபரப்பவுமான உரிமையை லண்டனைச் சேர்ந்த எஸ்.ஐ.எஸ்.லைவ் என்கிற நிறுவனத்துக்கு | 246 கோடிக்கு வழங்கியது. இந்த ஒப்பந்தப்படி உரிமையை இன்னொருவருக்கு மாற்றிக் கொடுப்பதற்கோ அல்லது துணை ஒப்பந்தம் மூலம் வேறு நிறுவனத்தைப் பயன்படுத்தவோ எஸ்.ஐ.எஸ்.லைவ் நிறுவனத்துக்கு அனுமதி கிடையாது.
ஆனால் நடந்தேறியிருப்பது என்ன தெரியுமா? எஸ்.ஐ.எஸ்.லைவ் நிறுவனம் மார்ச் 5, 2010 அன்று பிரசார் பாரதியால் | 246 கோடிக்கு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட அதே நாளில், "ஜும்' என்கிற நிறுவனத்தை | 177.30 கோடிக்கு காமன்வெல்த் போட்டிகளை ஒலிபரப்பவும், ஒளிபரப்பவும் ஒப்பந்தம் செய்திருக்கிறது. இடைத்தரகராகச் செயல்பட்டு | 68.70 கோடி லாபம் சம்பாதித்துவிட்டது எஸ்.ஐ.எஸ்.லைவ். பிரசார் பாரதிக்கு மட்டுமல்ல, இந்திய அரசுக்கும் சேர்த்து "ஜும்' காட்டிவிட்டனர். இதன் பின்னணியில் செயல்பட்டவர் வேறு யாருமல்ல, பிரசார் பாரதியின் செயல் தலைவர் பல்ஜித்சிங் லல்லிதான்.
மத்திய நிதியமைச்சகம், எஸ்.ஐ.எஸ்.லைவ் நிறுவனத்துக்கு ஒப்பந்தம் அளிப்பதை ஆரம்பத்திலேயே எதிர்த்திருக்கிறது. அந்த நிறுவனத்துக்கு முறையான பின்னணியோ, சேவை வரி செலுத்திய பதிவு எண்ணோ, முன்அனுபவமோ இல்லை என்று சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறது. ஒப்பந்தங்கள் பெறப்பட்டு நான்கு மாதங்கள் கழிந்த பிறகுதான், 2010 ஜனவரி மாதத்தில் எஸ்.ஐ.எஸ். லைவ் என்கிற நிறுவனமே தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது என்று கூறி நிதியமைச்சகம் பிரசார் பாரதியை எச்சரித்திருக்கிறது. இதையெல்லாம் மீறி, அந்த நிறுவனத்துடன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது மட்டுமல்லாமல், அவசர அவசரமாக ஒப்பந்தத் தொகையான | 246 கோடியில் 80% உடனடியாக அந்த நிறுவனத்துக்கு முன்பணமாக வழங்கவும் செய்திருக்கிறார் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான பல்ஜித்சிங் லல்லி!
ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பார்த்தால், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி ஊழலிலும், முறைகேடுகளிலும் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவருமே ஏதாவது ஒருவகையில் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்குடனோ அல்லது காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமையுடனோ நெருக்கமாக இருப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். பிரதமர் மன்மோகன் சிங், விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் எம்.எஸ்.கில், நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்பால் ரெட்டி, தில்லி முதலமைச்சர் ஷீலா தீட்சித் என்று எல்லோருமே இந்த "மெகா' கொள்ளையில் தொடர்புடையவர்களாக இருப்பதால், ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிக் கமிட்டித் தலைவர் சுரேஷ் கல்மாடி பலிகடா ஆக்கப்பட்டு, பிரச்னையை மூடிமறைக்கும் முயற்சி நடக்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது.
பிரதமர் ஏன் இத்தனை நாளாக மௌனம் சாதித்தார் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கேள்வி எழுப்பி இருக்கிறது. அவரால் பதில் சொல்ல முடியாததுதான் காரணம் என்று நம்ப வழியில்லை. மௌனம் சம்மதத்துக்கு அறிகுறி என்று சொல்வார்கள். அவருக்குத் தெரியாமல் இதெல்லாம் நடந்திருக்கக் கூடுமா என்ன?
சமீபத்தில் பதவி விலகி இருக்கும் முன்னாள் மத்திய தகவல் தொலைத்தொடர்பு அமைச்சர் ஆ. ராசாவின் கூற்றுப்படி - ""பிரதமருக்குத் தெரிந்துதான் எல்லாமே நடந்தது!''
Subscribe to:
Posts (Atom)