The mills of God grind slowly but steadily

sinister manipulator of the Indian political and legal system

Her stubborn silence in the face of a national furore over signor Quattrocchi making off with nearly Rs. 21 crores from surreptitiously released bank accounts in London, which were frozen after he was identified in legal documents as a recipient of the Bofors illicit payoff, reinforces her image as a sinister manipulator of the Indian political and legal system. Regardless of rhetoric churned out by the Congress president’s spin doctors, few will believe she had no hand in the sudden move by the UPA government to give the Italian a clean chit before Britain’s Crown Prosecution Service, resulting in the speedy de-freezing of his bank accounts and his prompt denudation of the same…. Mr. George Fernandes has pointedly asked Ms. Gandhi why she does not ask her friend to return to India and clear his name, and her sullen silence only aggravates her complicity. …The inescapable conclusion is that Sonia Gandhi has incriminated herself and given substance to the belief that naturalized citizens should be debarred from positions of political responsibility, and certainly from constitutional posts. Not only is their loyalty suspect, but the gamut of their personal associations can never be fully known, thus leaving ample space for external manipulation.

The mills of god grind slowly, but they grind exceedingly fine. The Bible says their inexorable grinding brings the most arrogant offenders to justice. As several high profile accused in the Bofors kickbacks scandal slip through the butterfingers of a tardy investigative system and a conniving polity, Sonia Gandhi may yet emerge as the sole victim of the whole sordid affair. Never directly accused of corruption, yet insidiously insinuated in every deal struck by fellow Italian Ottavio Quattrocchi since she entered the household of the then Prime Minister Indira Gandhi, Sonia Gandhi now stands in danger of being indicted at the bar of public opinion as an accessory to crimes linked with her Roman countryman.

Her stubborn silence in the face of a national furore over signor Quattrocchi making off with nearly Rs. 21 crores from surreptitiously released bank accounts in London, which were frozen after he was identified in legal documents as a recipient of the Bofors illicit payoff, reinforces her image as a sinister manipulator of the Indian political and legal system. Regardless of rhetoric churned out by the Congress president’s spin doctors, few will believe she had no hand in the sudden move by the UPA government to give the Italian a clean chit before Britain’s Crown Prosecution Service, resulting in the speedy de-freezing of his bank accounts and his prompt denudation of the same.

Quattrocchi’s apparent triumph in thus recovering his moolah has had a demoralizing effect upon Indian public opinion, and many commentators have tacitly endorsed the view that the case is as good as over. Yet I believe that the underhand manner in which the former Snam Progetti employee was given a clean chit by Union Law Minister H.R. Bhardwaj and facilitated in recovering his ill-gotten gains has brought the Bofors smoking gun directly to Sonia Gandhi’s door. In the lifetime of the then Prime Minister Rajiv Gandhi, few opposition leaders felt it manly to link his wife with kickbacks associated with lucrative foreign deals. Thus, even as her dour, unsmiling visage cast huge shadows over his political career and personal credibility, Sonia escaped public odium because he insulated her from direct scrutiny.

Of course, no one knew then that a fellow Roman had been entrusted with the collection of nearly a third of the Rs. 64 crore payoff. That revelation came during the tenure of Prime Minister P.V. Narasimha Rao, who was sufficiently intimidated by the signora to permit Quattrocchi to escape to Kuala Lumpur, even as pressure mounted for impounding his passport and arresting him in the case. Interpol issued a red alert for the Roman, who publicly blackmails the Congress president by proclaiming his intimate ties with her family even as she pretends amnesia, and Malaysia was considering India’s request for extradition when a Single Judge gave a highly questionable judgment on a Friday, enabling Quattrochi to flee before an appeal could be filed on Monday and a stay obtained against his departure.

Now, a similar deliberate confusion of legal process has enabled him to grab monies identified with the Bofors kickbacks. Since the sole purpose of the obfuscation in London was to help him get (and perhaps share) this money, it is unlikely that the UPA regime will press Interpol to deliver this personal friend of its supreme leader to stand trial in the Bofors bribery case. Yet the Indian people have the right to know why a friendly European country has failed to respect the Interpol alert and arrest Quattrochi. Mr. George Fernandes has pointedly asked Ms. Gandhi why she does not ask her friend to return to India and clear his name, and her sullen silence only aggravates her complicity.

Sonia Gandhi has denied herself the fig-leaf of being a housewife who is being unfairly targeted by opposition leaders on account of her foreign origins. After playing a cat and mouse game with the late Narasimha Rao, she grabbed power in the Congress in a tasteless, un-Indian-style coup against the late Sitaram Kesri; her acolytes roughed up senior leaders likely to resist her ascension. Today she is the Congress president, a sitting MP from Rai Bareilly, and UPA chairperson – in short, a complete political animal.

Since it was Sonia who introduced Quattrocchi to the household of both Indira Gandhi and Rajiv Gandhi, she personally owes the nation an explanation why Swedish arms manufacturer AB Bofors paid the Roman to swing the gun deal via AE Services, which transferred the funds to Swiss bank accounts operated by Quattrocchi and his wife, Maria. Not only was Quattrocchi then an Italian public sector employee, but he entered the picture literally at the last moment, and promptly put the French gun Sofma out of the way. A front company called AE Services signed a contract with Bofors in November 1985 stipulating a three percent commission if the contract was signed before March 31, 1986, as indeed it was.

This commission moved in and out of several bank accounts to conceal its origins with AB Bofors, but dogged Indian investigators followed the bank trail and linked the funds with the Quattrocchis, prompting them to flee the country. The tangible links between Quattrocchi and the Bofors money, and between the Italian and the Gandhi family, may have led Sonia Gandhi to believe that helping him to get the money would both silence him and put the case in permanent cold storage. As if on cue, sponsored voices in the media began claiming that the Bofors investigation has cost the nation more money than the bribes paid, and that larger scandals have surfaced since, and hence the case should be closed.

In response, the Supreme Court has taken the view that if the Centre and the CBI felt that pending cases against Quattrocchi should be dropped, they “should have gone to the criminal court (where the trial is pending),” a virtual stricture against the UPA regime and its de facto supremo. The CBI’s belated claim that it sent additional solicitor general B. Datta to London without the knowledge of the Law Ministry or the Department of Personnel and Training (headed by Prime Minister Manmohan Singh), is a post-dated cheque on a failed bank.

Dr. Singh has done well to dissociate himself from the de-freezing of Quattrocchi’s London accounts. To the extent that he can be considered complicit in the affair, it is as a subject who has given the demanded dues to the Congress Caesar. In short, whichever way one looks at the London chapter of the scandal, the inescapable conclusion is that Sonia Gandhi has incriminated herself and given substance to the belief that naturalized citizens should be debarred from positions of political responsibility, and certainly from constitutional posts. Not only is their loyalty suspect, but the gamut of their personal associations can never be fully known, thus leaving ample space for external manipulation.

Media savvy acolytes of the Congress president complain that she has revived a defunct scandal and undone the painstaking work of the spin doctors who whitewashed the fact that her foreign origins checkmated her prime ministerial ambitions in 2004, and projected her as the epitome of self-sacrifice. Bofors may affect Rahul Gandhi’s proposed elevation in the party, but the more lasting effect will be a hardening of attitudes among coalition partners.

Source: http://vivekajyoti.blogspot.com/2006_01_01_archive.html

An Interview with Tapan Ghosh, President of Hindu Samhati in America.

1. Please tell us something about you and your organization.

I have been associated with organizing Hindu relief and resistance in many parts of India over the last three decades, including spending some time in Kashmir where Hindus have suffered the worst onslaught of Islamic extremism in recent years. My past experience in Jammu and Kashmir taught me that it was not only the Kalashnikov wielding militants that drove Hindus out of their homes; it was also their nondescript Muslim neighbors who largely turned a blind eye and refused to provide any support to their Hindu brethren. When I moved back to West Bengal several years back, I realized that the demographic changes in Assam and W. Bengal bordering Bangladesh are alarming and that Hindus are migrating out of their villages in large numbers. The events of Direct Action Day (Kolkata, 1946), massacre in Noakhali (Oct.1946), communal riots in 1947 and genocide of Hindus in 1971 might be [for detailed reports of Indian Panorama Pl Click here] forgotten events in modern Bengal. But, if Islamic religious extremism cannot be countered today, nothing can stop another holocaust against the Hindus in the near future. It is with this vision that Hindu Samhati was founded in 2008. Today, we are a fast growing, grass-roots organization with completely non-political agenda and strength of over 15,000 volunteers.

2. What type of atrocities are Hindus facing in West Bengal? (Please write in details)

The atrocities that Hindus are facing in villages bordering Bangladesh are multifarious. The case of massive illegal infiltration is well known today. What the people of India and USA don’t know is their activities. This includes crime targeted against Hindu women; from relatively small cases of eve-teasing and harassment, to sexual assault, rape, kidnapping and forced conversion to Islam. Incidences of illegal migrants encroaching upon Hindu lands as well as organized land grabbing by Islamic criminal network by the likes of Majid Master & Arabul Islam in N. 24 Parganas, is also very common. There is also a sharp increase in cases of rioting during Hindu festivals, destruction of Temples and desecration of Deities; large scale provocative cow slaughter during Hindu festivals in Hindu majority localities is also on the rise. Construction of large, illegal mosques, often upon encroached land, is happening in all border areas and has changed the landscape of rural Bengal. While establishment of massive Saudi funded Madrasas across rural Bengal is only contributing to the growing religious extremism among Muslims, implementation of Sharia laws by Chalasi (Islamic) courts is quite prevalent in villages in Malda, Murshidabad and North Dinajpur districts. Finally, the Indo-Bangla border acts as a major conduit for smuggling by the terrorist network and have grave consequences for national security. As a result of growing Islamization of rural Bengal, Hindus are leaving the border area villages. This change in demography is well established in Assam, and I fear that the upcoming census will paint a grimmer scenario in W. Bengal too. Calls for a greater Muslim Bangla are not unheard of in Muslim majority districts and my greatest fear is the day when Muslim zealots will give a call for Nara-e-taqbir and tell Hindus to either convert or leave Bengal. Where will we go then?

2a. What kind of threats are you receiving and from whom?

Hindu Samhati workers face opposition from local political parties, who resent our rising influence in the community. Law enforcement agencies threaten our workers in areas where they face tremendous pressure from political bigwigs.

Personally, I am a prime target of Jihadi elements in areas where our work disrupts their activities.

3. India being a secular country and Bengal being a Marxist-ruled state, how all these are happening?

While India is constitutionally secular, it is also an electoral democracy which means that politicians care about winning elections and cannot ignore 31% of the Bengali Muslim population that are believed to vote en-masse. So, while Kerala CM and a Marxist Mr. Achyutanandan is forced to admit that there is a greater conspiracy to convert Kerala into a Muslim majority state by overt and covert means in 20 years, Bengal CM Mr. Buddhadeb Bhattacharya has to remain silent eyeing state elections in May, 2011. But it is not that the politicians are asleep, it is the middle class Bengalis that are in deep slumber. The entire Bengali intelligentsia and culturally enriched Bengali society could not provide protection to one Muslim lady, Ms. Taslima Nasreen, a poet and an intellectual who dared to raise her voice against Islamic fundamentalism. Do you really think anyone in modern Bengal is concerned about upholding secularism or free speech? We may be too proud to admit this, but a large section of the Bengali Hindu society has confused tolerance with cowardice and inaction.

4. What is the role of Congress and Trinamool, Mamta Banerjee in particular? Are they silent for losing the minority vote bank?

The Congress, Trinamool, CPI(M) and all other political parties are either willfully ignorant or outright pro-Muslim in their attitude when it comes to communal situations. With an exploding Islamic population in West Bengal and their pattern to vote en-masse, the Muslim vote can no longer be ignored by any political party. It is now well known that the recent surge in the popularity of Ms. Mamata Banerjee, especially after Nandigram, is largely due to the shifting support of the Muslim community. So, while the Trinamool is going all out to win their support, the CPI(M) too is leaving no stone unturned to win them back. This includes the recent overtures to start Muslim reservations in jobs and educational institutions, which of course, we have been vehemently opposing. Under the current situation and with a divided voting pattern, the Hindus have no one to approach.

5. What role is the media playing?

The role of media, generally speaking, varies from being a passive onlooker, to being outright anti-Hindu. Let me give a fairly recent example regarding the meek surrender of the Bengali media to this extremism. When Islamic zealots ransacked the office of renowned newspaper, ‘The Statesman’ in Kolkata, in retaliation to a mere reproduction of an article originally written by Johann Hari for The Independent (UK), the silence in Bengali press, and for that matter national media, was deafening. Any reader of the article would know that there was nothing, even remotely, derogatory against Islam and the article simply denounced religious extremism. In the end, while editor Ravindra Kumar and publisher Anand Sinha were arrested for offending Muslim sentiments, no action was taken against the rioters. Where was the freedom of press then? Now, we all know what happens when Hindu organizations protest against the Press, the news channels repeat the same footage for days at a time. While violence against the press cannot be condoned, then why the double standards? As a general rule, while many Muslims resort to rioting at the slightest provocation, no one in the media wants to report these incidents to preserve the so-called “communal harmony” and for fear of being labeled “communal”.

In fact, I have a strong suspicion, that a section of the media receives money from the Islamic Mafia, through overflow budgets for thousands of Mosques and Madrassas that are funded by Middle Eastern countries.

6. What initiative are you taking?

Our stand is quite clear and it is to openly and if necessary forcibly, defend the Hindus reeling under Muslim aggression in the districts bordering Bangladesh. Even though the police is usually a meek observer under political directive, we always involve the law enforcement agencies, including regularly petitioning them with our grievances. One of our main goals is to resist attack on women, especially minor girls, because the inability to protect the honor of womenfolk is the most important reason why Hindus are forced to migrate out of their village. We are also actively engaged in repatriating and rehabilitating victims of rape, sex trafficking and forced conversion by marriage and making them more acceptable to the Hindu society at large. In addition to this, we provide financial and legal assistance to victims of communal riots, arson, land grabbing, and property and temple destruction. However, being village oriented grass-roots organization, our funds are very limited and we look forward to people’s help in this regard. And since the Bengali media is not very helpful, we are doing our best to spread awareness on how the Hindus are suffering everyday. The Hindu Samhati blog and website has all these details in English and Bengali.

7. What is the purpose of your USA trip?

The purpose of my visit is in sync with the aspirations of Hindu Samhati, that spreading awareness and raising concerted opposition to the advances of Islamic expansionism, is critical to the survival of secular, liberal democracies like India and much of the western civilization, including United States. People from India and the United States must realize that the war on Islamic terrorism cannot be won without curbing religious extremism among Muslims, be it in the suburbs of Chicago or Delhi or villages in rural Bengal. And this will require the active support and cooperation with each other ranging from cooperation at the highest level to those who work at the grassroots level. In this time of need, we must help and support each other with all possible resources at our disposal.

8. Are you sharing your stories here? with whom?

The purpose of my trip here is primarily to spread awareness about the current, ongoing religious tensions in rural Bengal among the Indian diaspora and seek their help and suggestion on how to best serve the population of Bengal. I will greatly treasure the opportunity that I had to meet a wide background of people, from non-resident Bengalis to US politicians, policy makers and other well wishing Indians and Americans. We have had a phenomenal response to the work done by our volunteers in the villages. Most agree that the situation is alarming and responded very positively to help in any way they can.

9. What kind of reaction are you getting here?

I am overwhelmed by the support and concern showed by the local community. I regret that I could not visit Hindu Samhati supporters in Altanta, Dallas and the Bay Area.

10. Tell us something about your experience in Chicago.

Chicago is a very beautiful place, and I always dreamt of being here one day. As you may know, this is the place where Swami Vivekananda attended the Parliament of Religions in 1893, and started a long lasting relation between the Hindu ethos and Western civilization, that continues to grow to this day. We had a meeting at the Manav Seva Mandir with the local Hindu American community. I also met the Press with whom I could share my concerns and initiatives. I am with the response I got in Chicago. [Ref Link]

Vedio Footage of another Interview of Tapan Ghosh with iTV.

Part – I

Part – II

Source: http://hinduexistence.wordpress.com/category/practical-hindutva/

About BJP Leaders

Shri Atal Bihari Vajpayee

Shri Vajpayee was Prime Minister of India from May 16-31, 1996 and a second time from March 19, 1998 to May 13, 2004. With his swearing-in as Prime Minister, he has been the only Prime Minister since Jawaharlal Nehru to occupy the office of the Prime Minister of India through three successive mandates. Shri Vajpayee has also been the first Prime Minister since Smt. Indira Gandhi to lead his party to victory in successive

Shri Vajpayee was Prime Minister of India from May 16-31, 1996 and a second time from March 19, 1998 to May 13, 2004. With his swearing-in as Prime Minister, he has been the only Prime Minister since Jawaharlal Nehru to occupy the office of the Prime Minister of India through three successive mandates. Shri Vajpayee has also been the first Prime Minister since Smt. Indira Gandhi to lead his party to victory in successive elections.

Born on December 25, 1924 at Gwalior, Madhya Pradesh to Shri Krishna Bihari Vajpayee and Smt. Krishna Devi, Shri Vajpayee brings with him a long parliamentary experience spanning over four decades. He has been a Member of Parliament since 1957. He was elected to the 5th, 6th and 7th Lok Sabha and again to the 10th, 11th 12th and 13th Lok Sabha and to Rajya Sabha in 1962 and 1986. He has again been elected to Parliament from Lucknow in Uttar Pradesh for the fifth time consecutively. He is the only parliamentarian elected from four different States at different times namely - UP, Gujarat, MP and Delhi.

Elected leader of the National Democratic Alliance, which is a pre-election coming together of political parties from different regions of the country and which enjoyed a comfortable backing and support of the elected Members of the 13th Lok Sabha, Shri Vajpayee was earlier elected leader of his own Bharatiya Janata Party (BJP) parliamentary party which has also again emerged as the single largest party in the 13th Lok Sabha as was the case in the 12th Lok Sabha.

Educated at Victoria (now Laxmi Bai) College, Gwalior and DAV College, Kanpur, Uttar Pradesh, Shri Vajpayee holds an M.A (Political Science) degree and has many literary, artistic and scientific accomplishments to his credit. He edited Rashtradharma (a Hindi monthly), Panchjanya (a Hindi weekly) and the dailies Swadesh and Veer Arjun. His published works include “Meri Sansadiya Yatra” (in four volumes), “Meri Ikkyavan Kavitayen”, “Sankalp Kaal”, “Shakti-se-Shanti”, “Four Decades in Parliament” (speeches in three volumes), 1957-95, “Lok Sabha mein Atalji” (a collection of speeches); Mrityu Ya Hatya”, “Amar Balidan”, “Kaidi Kaviraj Ki Kundalian” (a collection of poems written in jail during Emergency); “New Dimensions of India’s Foreign Policy” (a collection of speeches delivered as External Affairs Minister during 1977-79); “Jan Sangh Aur Mussalman”; “Sansad Mein Teen Dashak” (Hindi) (speeches in Parliament - 1957-1992 - three volumes; and “Amar Aag Hai” (a collection of poems) 1994.

Shri Vajpayee has participated in various social and cultural activities. He has been a Member of the National Integration Council since 1961. Some of his other associations include - (i) President, All India Station Masters and Assistant Station Masters Association (1965-70); (ii) Pandit Deendayal Upadhyay Smarak Samiti (1968-84); (iii) Deen Dayal Dham, Farah, Mathura, U.P; and (iv) Janmabhomi Smarak Samiti, 1969 onwards.

Founder-member of the erstwhile Jana Sangh (1951), President, Bharatiya Jana Sangh (1968-1973), leader of the Jana Sangh parliamentary party (1955-1977) and a founder-member of the Janata Party (1977-1980), Shri Vajpayee was President, BJP (1980-1986) and the leader of BJP parliamentary party during 1980-1984, 1986 and 1993-1996. He was Leader of the Opposition throughout the term of the 11th Lok Sabha. Earlier, he was India’s External Affairs Minister in the Morarji Desai Government from March 24, 1977 to July 28, 1979.

Widely respected within the country and abroad as a statesman of the genre of Pt. Jawaharlal Nehru, Shri Vajpayee’s 1998-99 stint as Prime Minister has been characterised as ‘one year of courage of conviction’. It was during this period that India entered a select group of nations following a series of successful nuclear tests at Pokharan in May 1998. The bus journey to Pakistan in February 1999 was widely acclaimed for starting a new era of negotiations to resolve the outstanding problems of the sub-continent. India’s honesty made an impact on the world community. Later, when this gesture of friendship turned out to be a betrayal of faith in Kargil, Shri Vajpayee was also hailed for his successful handling of the situation in repulsing back the intruders from the Indian soil. It was during Shri Vajpayee’s 1998-99 tenure that despite a global recession, India achieved 5.8 per cent GDP growth, which was higher than the previous year. Higher agricultural production and increase in foreign exchange reserves during this period were indicative of a forward-looking economy responding to the needs of the people. “We must grow faster. We simply have no other alternative” has been Shri Vajpayee’s slogan focussing particularly on economic empowerment of the rural poor. The bold decisions taken by his Government for strengthening rural economy, building a strong infrastructure and revitalising the human development programmes, fully demonstrated his Government’s commitment to a strong and self-reliant nation to meet the challenges of the next millennium to make India an economic power in the 21st century. Speaking from the ramparts of the Red Fort on the occasion of 52nd Independence Day, he had said, “I have a vision of India : an India free of hunger and fear, an India free of illiteracy and want.”

Shri Vajpayee has served on a number of important Committees of Parliament. He was Chairman, Committee on Government Assurances (1966-67); Chairman, Public Accounts Committee (1967-70); Member, General Purposes Committee (1986); Member, House Committee and Member, Business Advisory Committee, Rajya Sabha (1988-90); Chairman, Committee on Petitions, Rajya Sabha (1990-91); Chairman, Public Accounts Committee, Lok Sabha (1991-93); Chairman, Standing Committee on External Affairs (1993-96).

Shri Vajpayee participated in the freedom struggle and went to jail in 1942. He was detained during Emergency in 1975-77.

Widely travelled, Shri Vajpayee has been taking a keen interest in international affairs, upliftment of Scheduled Castes and Scheduled Tribes, women and child welfare. Some of his travels abroad include visits such as - Member, Parliamentary Goodwill Mission to East Africa, 1965; Parliamentary Delegation to Australia, 1967; European Parliament, 1983; Canada, 1987; Indian delegation to Commonwealth Parliamentary Association meetings held in Canada, 1966 and 1994, Zambia, 1980, Isle of Man 1984, Indian delegation to Inter-Parliamentary Union Conference, Japan, 1974; Sri Lanka, 1975; Switzerland, 1984; Indian Delegation to the UN General Assembly, 1988, 1990, 1991, 1992, 1993 and 1994; Leader, Indian Delegation to the Human Rights Commission Conference, Geneva, 1993.

Shri Vajpayee was conferred Padma Vibhushan in 1992 in recognition of his services to the nation. He was also conferred the Lokmanya Tilak Puruskar and the Bharat Ratna Pt. Govind Ballabh Pant Award for the Best Parliamentarian, both in 1994. Earlier, the Kanpur University honoured him with an Honorary Doctorate of Philosophy in 1993.

Well known and respected for his love for poetry and as an eloquent speaker, Shri Vajpayee is known to be a voracious reader. He is fond of Indian music and dance.

Father’s Name Shri Krishna Bihari Vajpayee

Date of Birth 25 December 1924

Place of Birth Gwalior (Madhya Pradesh)

Marital Status Unmarried

Educational Qualifications M.A. (Political Science) Educated at Victoria (now Laxmibai) College, Gwalior (Madhya Pradesh) and D.A.V. College, Kanpur (Uttar Pradesh)

Profession Journalist and Social Worker

Permanent Address A-302, Laplaz, Lucknow (Uttar Pradesh) Tel. (0522) 220909

Present Address 6-A, Krishna Menon Marg, New Delhi-110011

Positions Held

1951 Founder-Member, Bharatiya Jana Sangh (B.J.S)

1957 Elected to 2nd Lok Sabha

1957-77 Leader, Bharatiya Jana Sangh Parliamentary Party

1962 Member, Rajya Sabha

1966-67 Chairman, Committee on Government Assurances

1967 Re-elected to 4th Lok Sabha (2nd term)

1967-70 Chairman, Public Accounts Committee

1968-73 President, B.J.S.

1971 Re-elected to 5th Lok Sabha (3rd term)

1977 Re-elected to 6th Lok Sabha (4th term)

1977-79 Union Cabinet Minister, External Affairs

1977-80 Founder- Member, Janata Party

1980 Re-elected to 7th Lok Sabha (5th term)

1980-86 President, Bharatiya Janata Party (B.J.P.)

1980-84, 1986 and 1993-96 Leader, B.J.P. Parliamentary Party

1986 Member, Rajya Sabha Member, General Purposes Committee

1988-90 Member, House Committee Member, Business Advisory Committee

1990-91 Chairman, Committee on Petitions

1991 Re-elected to 10th Lok Sabha (6th term)

1991-93 Chairman, Public Accounts Committee

1993-96 Chairman, Committee on External Affairs Leader of Opposition, Lok Sabha

1996 Re-elected to 11th Lok Sabha (7th term)

16 May 1996 -31 May 1996

Prime Minister of India; Minister of External Affairs and also incharge of Ministries/Departments of Chemicals and Fertilizers, Civil Supplies, Consumer Affairs and Public Distribution, Coal, Commerce, Communications, Environment and Forests, Food Processing Industries, Human Resource Development, Labour, Mines, Non-Conventional Energy Sources, Personnel, Public Grievances and Pension, Petroleum and Natural Gas, Planning and Programme Implementation, Power, Railways, Rural Areas and Employment, Science and Technology, Steel, Surface Transport, Textiles, Water Resources,Atomic Energy, Electronics, Jammu & Kashmir Affairs, Ocean Development, Space and other subjects not allocated to any other Cabinet Minister

1996-97 Leader of Opposition, Lok Sabha

1997-98 Chairman, Committee on External Affairs

1998 Re-elected to 12th Lok Sabha (8th term)

1998-99 Prime Minister of India; Minister of External Affairs; and also incharge of Ministries/Department not specifically allocated to the charge of any Minister

1999 Re-elected to 13th Lok Sabha (9th term)

13 Oct.1999 to 13 May 2004 Prime Minister of India and also in charge of the Ministries/Departments not specifically allocated to the charge of any Minister

Books Published

Lok Sabha Mein Atalji (a collection of speeches); Mrityu Ya Hatya, Amar Balidan, Kaidi Kavirai Ki Kundalian (a collection of poems written in jail during Emergency); New Dimensions of India’s Foreign Policy (a collection of speeches delivered as External Affairs Minister during 1977-79); Jana Sangh Aur Musalman; Three Decades in Parliament (Speeches in three volumes); Amar Aag Hai(a collection of poems) 1994; Meri Ekyavan Kavitayen; Four Decades in Parliament (English)-4 Volumes of Speeches in Parliament, 1957-95

Literary, Artistic and Scientific Accomplishments

Editor, (i) Rashtra-Dharma-monthly (ii) Panchajanya-weekly;

Swadesh and Veer Arjun, both dailies

Social and Cultural Activities

Member, National Integration Council since 1961; President (i) All India Station Masters and Assistant Station Masters Association, 1965-70; (ii) Pandit Deendayal Upadhyaya Samarak Samiti, 1968-84; (iii) Deendayal Dham, Farah, Mathura, U.P.; and (iv) Janmabhoomi Smarak Samiti, 1969 onwards

Special Interests

International affairs; uplift of the Scheduled Castes and Scheduled Tribes; and woman and child welfare

Favourite Pastime and Recreation

Reading, writing, travelling and cooking

Countries Visited

Widely travelled; Member, (i)Parliamentary Goodwill Mission to East Africa, 1965;(ii)Parliamentary Delegation to Australia, 1967; European Parliament, 1983; Canada, 1987;(iii) Indian Delegation to Commonwealth Parliamentary Association meetings held in Canada, 1966 and 1994, Zambia 1980, Isle of Man 1984; (iv)Indian Delegation to Inter-Parliamentary Union Conference, Japan, 1974; Sri Lanka, 1975; Switzerland, 1984; (v) Indian Delegation to the UN - General Assembly, 1988, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994 and 1996; and (vi) Indian Parliamentary Delegation to Bulgaria, 1997; Leader, Indian Delegation to Human Rights Commission Meeting, Geneva, 1993; and Delegation of Standing Committees of External Affairs to Gulf countries- Bahrain, Oman and Kuwait

Other Information

Participated in Freedom Struggle and went to jail in 1942; detained during Emergency in 1975-77; was awarded Padma Vibhushan by President of India in recognition of his services to the Nation; Conferred, (i)Honorary Doctorate of Philosophy by Kanpur University,1993; (ii) Lok Manya Tilak Puruskar, 1994; (iii) Bharat Ratna Pt. Govind Ballabh Pant Award for Best Parliamentarian, 1994

Shri Lal Krishna Advani

Shri L K Advani is currently the Leader of the Opposition in the Lok Sabha, and the Prime Ministerial Candidate of the Bharatiya Janata Party (BJP) and the National Democratic Alliance (NDA) for the 2009 General Elections. Through the years Advaniji had served as the President of the Bharatiya Janata Party for the longest period since its inception in 1980. Capping a parliamentary career of nearly three decades

Shri L K Advani is currently the Leader of the Opposition in the Lok Sabha, and the Prime Ministerial Candidate of the Bharatiya Janata Party (BJP) and the National Democratic Alliance (NDA) for the 2009 General Elections.

Through the years Advaniji had served as the President of the Bharatiya Janata Party for the longest period since its inception in 1980. Capping a parliamentary career of nearly three decades, Advaniji was, first, the Home Minister and, later, the Deputy Prime Minister in the cabinet of Shri Atal Bihari Vajpayee (1999-2004).

Advaniji is widely regarded as an individual of great intellectual ability, strong principles, and unwavering support for the idea of a strong and prosperous India. As confirmed by Atalji, Advaniji has ‘never compromised on his core belief in nationalism, and yet has displayed flexibility in political responses whenever it was demanded by the situation’.

Advaniji was born on 8 Nov 1927 and grew up in pre-partitioned Sindh. As a student in St.Patrick’s School, Karachi, his patriotic ideals inspired him to join the Rashtriya Swayamasevak Sangh (RSS) at the mere age of fourteen. He has dedicated his life to the service of the nation ever since.

Advaniji’s celebration of India’s independence from the British in 1947 was sadly short lived as he became one of the millions to be torn from his homeland amidst the terror and bloodshed of the tragedy of India’s partition. These events, however, did not turn him bitter or cynical but instead spurred him on in his desire to create a more secular India. With this goal in mind he journeyed to Rajasthan to continue his work as an RSS Pracharak.

Through the latter half of the 1980s and the 1990s, Advaniji focused on the singular task of building the BJP into a national political force. The results of his efforts were underscored by the 1989 General Election. The Party bounced back from its 1984 tally of 2 to achieve an impressive 86 seats. The Party position moved up to 121 seats in 1992 and 161 in 1996; making the 1996 elections a watershed in Indian democracy. For the first time since independence, the Congress was dethroned from its preeminent position, and the BJP became the single largest party in the Lok Sabha.

An emotional individual with strong family ties, Advaniji has said that ‘nature dangles happiness and meaning before us all, insisting only that we choose between them, but I have had the good fortune of experiencing both, and in abundance’.

Today, Advaniji asks the people of India to make the right choice, in choosing a leader who has lived through the mistakes of India’s past, and looks forward to ensuring that India becomes more united, stronger and stands taller with its Tomorrow brighter than its Today.

About Advaniji : A Timeline

November 8, 1927 - Shri L.K Advani was born in Karachi, in present day Pakistan, to parents Kishenchand and Gyanidevi Advani.

1936-1942 - Studied at St.Patricks school, Karachi, standing first in every class until matriculation.

1942 - Joined the RSS as a Swayamsevak.

1942 - Joined Dayaram Gidumal National College, Hyderabad, during the Quit India movement.

1944 - Held a job as a teacher in Model High School, Karachi.

12 September, 1947 - Left from Sindh to Delhi by propeller aircraft during Paritition.

1947-1951 - Organised RSS work in Alwar, Bharatpur,Kota, Bundi and Jhalawar as RSS Secretary in the Karachi branch.

Early 1957- Shifted to Delhi to assist Shri.Atal Bihari Vajpayee.

1958-63 - Held the position of Secretary of the Delhi State Jana Sangh.

1960-1967 - Joined the Organiser , a political journal of the Jana Sangh as assistant editor.

Feb 25, 1965 - Married Smt. Kamla Advani, with whom he has two children, Pratibha and Jayant.

April 1970 - Entered the Rajya Sabha.

Dec 1972 - Was elected President of Bharatiya Jana Sangh.

26 June 1975 - Was Arrested in Bangalore during Emergency period and taken to Banaglore Central Jail along with other BJS members.

March 1977 to July 1979 - Held the position of Union minister for Information and Broadcasting .May 1986- Became Party President of the Bharatiya Janata Party (BJP).

1980-86 - Held the position of General Secretary of the BJP.

May 1986 - Was announced as party President of the BJP.

3 March 1988 - Was re-elected party president of the BJP.

1988 - Held the position of Home minister in the BJP Government.

1990 - Began the Ram Rath Yatha from Somnath to Ayodhya.

1997 - Began the Swarna Jayanti Rath Yathra to celebrate the Golden Jubilee of India’s Independence.

Oct 13 1999 - May 13 2004- Held the position of Deputy Prime minister.

Shri.L.K.Advani is currently the Leader of the opposition and the Prime Ministerial candidat

Shri Rajnath Singh

Shri Rajnath Singh became the BJP National President on 31st, December 2005. As BJP President he covered the entire length and breadth of the country. He also embarked on Bharat Suraksha Yatra which covered several States taking up the cause of increasing terrorist activities and threats to internal security.

Born on 10th July 1951 in a farmer’s family at village Babhora, Tehasil Chakia, District Varansi (now district Chanduli) UP, to Shri Rambadan Singh and Srimati Gujarati Devi.

He received his basic education in the village and subsequently he completed his MSc Physics from Gorakhapur University UP. He worked as a lecturer of Physics at K.B. Post-Graduate College Mirzapur, UP.

He was a brilliant student and an active RSS worker since his student life. He became the RSS karyavah (General Secretary) of Mirzapur city in 1972. Also remained organisational secretary of ABVP Gorakhpur division from 1969 to 1971.

He entered politics in 1974 and soon became Secretary of Bharatiya Jana Sangh, Mirzaur. In 1975, he became District President of Jana Sangh and District Coordinator of JP Movement.

He was imprisoned during Emergency. During this period (18 months) his mother expired but he was denied parole to attend her funeral.

In 1977, he was elected as an MLA in UP Assembly.

In 1983, he became a State Secretary of UP BJP and 1984 he became a State President of BJP’s Youth Wing (BJYM). In 1986, he became National General Secretary of BJYM and subsequently National President of BJYM in 1988.

He was elected MLC for UP Legislative Council in 1988 and became Education Minister in 1991. During his tenure as Education Minister in UP he established some landmarks by introducing the Anti Copying Act and Vedic Mathematics in the syllabus and correction of various portions of’ history textbooks.

He became MP Rajya Sabha in 1994 and also the Chief Whip of the BJP in Rajya Sabha.

On 25th March 1997, he became State President of UP BJP. During this period apart from expanding and strengthening the organisation, he played a key role in saving the BJP led Government twice during the political crisis.

On 22nd November 1999, he became Union Surface Transport Minister. During this period he got the opportunity to initiate the NHDP (National Highway Development Programme), a dream project of Shri Atal Bihari Vajpayee.

On 28th October 2000, he became Chief Minister of UP and was twice elected as MLA from Haidargarh constituency in Barabanki. In 2002, he became National General Secretary of BJP.

On 24th May 2003, he became Union Minister of Agriculture and subsequently for Food Processing. During this period he initiated a few epoch making projects like Kisan Call Centre and Farm Income Insurance Scheme.

In July 2004, he was again appointed as National General Secretary of BJP.

As a General Secretary he held the charge of two states of Chhattisgarh and Jharkhand, and ensured BJP’s victory in both the states, by his exemplary organisational ability.

He became the BJP national President on 31st, December 2005. As BJP President he covered the entire length and breadth of the country. He also embarked on Bharat Suraksha Yatra which covered several States taking up the cause of increasing terrorist activities and threats to internal security. He laid emphasis on issues of public interest like spiralling prices of essential commodities, farmers’ grievances and cynical minorityism practised by the UPA Government.

He has also written a book on Unemployment its Reasons and Remedies, when he was National President BJYM.

Source: http://drtamilisaibjp.com/?page_id=7

Time to consider to whom you are going to vote -TN Assembly election 2011

தேர்தலில் தமிழனின் கடமை - 2

3. இந்து விரோதப் போக்கு

அடுத்தபடியாகத் தமிழ் நாட்டு வாக்காளர் கருத வேண்டிய மிக முக்கியமான பிரச்சினை இந்து விரோதப் போக்கு. கடந்த ஐந்து வருடங்களில் காங்கிரஸ் தி.மு.க. ஆட்சியில் மத்தியிலும் சரி, மாநிலத்திலும் சரி, கடுமையான இந்து விரோத நடவடிக்கைகளும் இந்து மதத்தை ஒழித்துக் கட்டும் நோக்கத்துடன் கூடிய சதித் திட்டங்களும் நடந்துள்ளன. இங்கே ஒரு சிறிய பட்டியலில் அதை அடக்க முடியாதென்றாலும், முக்கியமான சிலவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

சேது சமுத்திரத் திட்டம். இந்தத் திட்டம் கோடி கோடிப் பணத்தைப் பெறத் தகுதியான பயனுள்ள திட்டம் அல்ல என்பது பல ஆராய்ச்சிகளின் முடிவு. இருந்தும் மத்திய அரசும், தி.மு.க. அரசும் சேதுப் பாலத்தை இடித்தே தீருவோம் என்று ஒற்றைக்காலில் நிற்கும் காரணம் சேதுப் பாலம் என்பது இந்துக்களின் நம்பிக்கைச் சின்னமாக இருப்பதினால்தான். பாமியான் புத்தர்களை பீரங்கி கொண்டு பிளந்த தாலிபான்களின் காட்டுமிராண்டித் தனமான செயலுக்குச் சற்றும் குறைந்ததல்ல இந்தச் சேதுப்பால இடிப்பு. இந்துக்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்த வேண்டும் சோனியா தலைமையிலான காங்கிரசும் கலைஞர் தலைமையிலான தி.மு.க.வும்கூட்டணி அமைத்துச் செய்த சதித்திட்டம் இது. (இதனால் தி.மு.க. அமைச்சர் டி.ஆர். பாலுவுக்குப் பெரிய ஆதாயம் இருக்கிறது என்பது மற்றொரு விஷயம்). மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தால் இவர்கள் முதலில் அழிக்கப் போவது ராமர் பாலமாகத்தான் இருக்கும். இந்த விஷயத்தைப் பொருத்தவரை பா.ஜ.க.வும், அ.தி.மு.க.வும் ராமர் பால இடிப்பினை எதிர்த்துப் போராடினார்கள்.

தமிழ் வருடப் பிறப்பைச் சித்திரை மாதத்தில் இருந்து ஆங்கில வருடப் பிறப்பான ஜனவரிக்கு மாற்றியது மற்றும் ஒரு முக்கியமான இந்து எதிர்ப்பு நடவடிக்கையாகும். இந்தச் சதிச் செயலைச் செய்தது கருணாநிதியின் தி.மு.க. அரசு; மறைமுக ஆதரவு கொடுத்தது சோனியாவின் காங்கிரஸ் அரசு. இந்த ஒரு நடவடிக்கைக்காகவே தமிழ் இந்துக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து ஓட்டளித்து இந்த இந்து விரோத சதிகாரச் சக்திகளை ஆட்சி பீடத்தில் இருந்து அகற்ற வேண்டும்.

அமர்நாத் கோவிலுக்குச் செல்லும் பக்தர்களுக்கு இடவசதி ஏற்பாடு செய்ய ஒரு துண்டு நிலத்தை அளிக்குமாறு கோரிக்கை வைத்த பின்னும் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்து அந்த நிலத்தைத் தர மாட்டோம் என்று ஜம்மு காஷ்மீர் மாநில இஸ்லாமிய அரசு தீர்மானம் போட்டதுடன், அங்கு வாழும் இந்துக்களின் மீது கடுமையான இனவெறித் தாக்குதலை நிகழ்த்தியது. அதற்கு மத்திய காங்கிரஸ் அரசு ஆதரவு அளித்தது. இந்தியாவில் இந்துக்கள் வழிபட ஒரு சின்ன நிலத் துண்டைக் கூட பெற முடியாத மிகக் கேவலமான நிலையில் இன்று இந்துக்களை வைத்திருப்பது இந்தக் காங்கிரஸ் அரசே.

ஒரிஸ்ஸா மாநிலத்தில் இந்துத் துறவி லக்ஷ்மணாநந்தாவை மாவோயிஸ்டுகளின் உதவியுடன் கிறிஸ்துவ அமைப்புகள் சுட்டுக் கொன்றதைக் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்ததோடு, அதை எதிர்த்துப் போராடிய இந்துக்களைத் தீவீரவாதிகள் போலச் சித்தரித்து அவர்கள் மேல் தாக்குதல் நடத்தியது மத்தியில் இருக்கும் காங்கிரஸ் அரசு. ஒரிஸ்ஸா மாநில அரசை மிரட்டி அங்கிருக்கும் இந்துக்களைக் கொடுமைப் படுத்தியது. கற்பழிப்பு போன்ற பொய்யான குற்றச்சாட்டுக்களைத் தொடுத்தது

ஆந்திர மாநிலத்தின் காங்கிரஸ் முதல்வரான ஜார்ஜ் ராஜசேகர ரெட்டி என்பவரின் மாப்பிள்ளை ஒரு தீவீரமான கிறிஸ்துவ மதமாற்ற ஏஜண்ட் மற்றும் பிரச்சாரகர். அவர் தூண்டுதலில் ஆந்திராவை முழுக்க முழுக்கக் கிறிஸ்துவ மாநிலமாக மாற்றவும், திருப்பதி மலையையே கிறிஸ்துவ மையமாக மாற்றவும் மிக வேகமான சதித் திட்டம் ஒன்று அரங்கேறி வருகிறது.

ஆகவே, தமிழ் நாட்டு இந்துக்கள் தங்களது இந்து அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும், தங்கள் வாரிசுகள் மாற்றப் படமால் காப்பதற்கும், தங்கள் கோவில்கள் அழிக்கப் படாமல் பாதுகாக்கவும், இந்து மதத்தின் நம்பிக்கையுள்ள ஒரு வலுவான அரசு மத்தியில் அமைய ஓட்டளிக்க வேண்டும். இன்று இந்தக் கடமையை நாம் செய்யத் தவறினால் நாளைக்கு நாம் இந்துக்களாக இந்தியாவில் வாழ முடியாத நிலையை காங்கிரசும், கருணாநிதியும், கம்னியூஸ்டுகளும் செய்து விடுவார்கள். தாய்நாட்டிலேயே அகதிகளாக வாழ்வது காஷ்மீர பண்டிட்டுகள் மட்டுமல்ல, பிற இந்துக்களும்தான் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுவோம்.

நம் வோட்டை எப்படிப் பயன்படுத்துவது?

1. இந்துக்களை ஆதரிக்கும், இந்துக்களுக்கு துரோகம் செய்யாத, பாரதீய ஜனதா கட்சி போட்டியிடும் தொகுதிகள் அனைத்திலும் தாமரைச் சின்னத்துக்கு வாக்களித்து இந்து ஒற்றுமையை நிறுவி நம்மை நாமே அழிவிலிருந்து காத்துக் கொள்வது.

2. பா.ஜ.க. போட்டியிடாத இடங்களில் காங்கிரஸ், தி.மு.க. கம்னியூஸ்டுகளைத் தவிர்த்து அடுத்து வலுவான கட்சி எது இருக்கிறதோ அந்தக் கட்சிக்கு வாக்களிப்பது. அ.தி.மு.க. இந்த விஷயத்தில் கொஞ்சம் குறைவான தீமையாகவே இருக்கும். காங்கிரஸ், தி.மு.க. அளவுக்கு இந்து விரோதப் போக்கை ஒரு சில விஷயங்களில் தவிர அந்தக் கட்சி இதுவரை கடைப்பிடித்ததில்லை. ஆகவே இருக்கும் தீமைகளில் குறைவான தீமைக்கு நாம் ஓட்டுப் போட வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப் பட்டுள்ளோம்.

உங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் கருதியும், உங்கள் உயிரைக் கருதியும், இந்து தர்மத்தின் பாதுகாப்புக் கருதியும் ஒரு தீர்மானமான, நல்ல முடிவை எடுத்து ஓட்டளியுங்கள். சிந்தித்துச் செயல்படுங்கள்.

Source: http://www.tamilhindu.com/2009/05/duty-of-true-tamils-2/

Every One should consider to whom he or she is going to vote in the coming TN assembly Election

தேர்தலில் தமிழனின் கடமை -1

தமிழர்கள் தமது தலையெழுத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய தருணம் வந்து விட்டது.

நாடறிந்த நல்லவர்கள் கூடவே திருட்டு, கொலை, கொள்ளை போன்ற குற்றப் பின்னணியில் உள்ளவர்களும் வந்து ஓட்டுக் கேட்கும் பொழுது யாருக்கு ஆதரவளிப்பது என்று வாக்களர் குழம்பிப் போவது இயற்கைதான். நாம் யாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்று குழப்பமில்லாமல் சிந்திக்க உதவுவதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

இந்தத் தேர்தல் தேசத்தின் எதிர்காலத்தையே தீர்மானிக்கப் போகிறது என்ற அவசர உணர்வும் நமக்குத் தேவை. யாருக்கு நம் வாக்கை அளிப்பது என்பதை முடிவு செய்யும் முன்னால் இந்திய அளவில் இப்பொழுது நம்மைப் பாதிக்கும் பிரச்சினைகளை முதலில் பட்டியலிட்டுக் கொள்ளலாம்.

1. பயங்கரவாதம்
2. ஊழல், சுவிஸ் வங்கியில் இருக்கும் இந்தியக் கள்ளப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு வருதல்
3. இந்து விரோத நடவடிக்கைகள்
4. பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள்
5. சாலை, மின்சாரம், வேலைவாய்ப்பு, அடிப்படைக் கட்டமைப்பு

மேற்கண்ட பிரச்சினைகள் மட்டுமே நாம் இந்தத் தேர்தலில் யாருக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பது என்பதை முடிவு செய்வதற்கு ஆதாரமாக இருக்க வேண்டும். இனி ஒவ்வொன்றையும் விவரமாக அலசுவோம்.

1. பயங்கரவாதம்

உலக அளவில் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதமே இன்று மக்களை அச்சுறுத்தி வருகிறது. இந்தியாவை எடுத்துக்கொண்டால், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில், டெல்லி, மும்பை ரயில் வெடிப்பு, ஹைதராபாத், அக்ஷர்தாம், பெங்களூர், குஜராத், காசி, அஸ்ஸாம், மும்பை தாஜ்/ஒபராய் ஹோட்டல் (டிசம்பர் 26) தாக்குதல் என்று நாடெங்கிலும் பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதலில் இந்தியர் உடல்கள் சிதறின. இவர்களைக் கடுமையாக ஒடுக்கவும், அடக்கவும் தேவையான சட்டங்களை இயற்றும் துணிவும் அரசியல் உறுதிப்பாடும் கொண்ட அரசே நமது முதல் தேவை. இது மக்களின் உயிர் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினை. இதுவே இந்தத் தேர்தலில் தலையாய பிரச்சினையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் துர்ப்பாக்கியவசமாக இந்தப் பிரச்சினை முதன்மையாக யாராலுமே எடுத்துக் கொள்ளப் படவில்லை. தமிழ் நாட்டு மக்களும் கோவை குண்டு வெடிப்பை மறந்து விட்டார்கள். கடந்த 5 ஆண்டுகளாகக் காங்கிரஸ் அரசு பயங்கரவாதத்தில் ஒருதலைப் பட்சமாக, பயங்கரவாதிகளுக்கு ஆதரவாகவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

பொடா சட்டத்தை வாபஸ் வாங்கிப் பல பயங்கரவாதிகள் எளிதாக ஜாமீனில் வெளிவரவும் தப்பிக்கவும் காங்கிரஸ் அரசு உதவி செய்தது.

டெல்லி குண்டு வெடிப்பில் தன் உயிரை இழந்த இன்ஸ்பெக்டர் சர்மா மீது சந்தேகத்தைக் கிளப்பிய காங்கிரஸ் அரசு, அவரது தியாகத்தைக் கொச்சைப் படுத்தியது

டெல்லியில் குண்டு வைத்தவர்களுக்கு ஆதரவாக காங்கிரஸ் அரசின் கீழ் உள்ள பல்கலைக்கழகம் மூலமாக நிதியுதவியும், சட்ட உதவியையும் அளித்து தீவீரவாதிகளுக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டது காங்கிரஸ் அரசு

குண்டு வெடிப்புகளில் சம்பந்தப்பட்ட எவரையும் இதுவரை கண்டு பிடித்ததாகவோ தண்டனை கொடுத்ததாகவோ தகவல்இல்லை.

பாராளுமன்றத்தைத் தாக்கி பலரைக் கொன்ற அப்சல் குருவுக்கு சுப்ரீம் கோர்ட் மரண தண்டனையை உறுதி செய்துவிட்டது.அவனது கருணை மனுவை நிராகரித்து அவனுக்கு கடுமையான தண்டனை அளிக்க வேண்டும் என்று கூறிவிட்டது.பின்னும் முஸ்லீம் ஓட்டுக்களுக்காக அவனது தண்டனையை நிறைவேற்றாமல் நிறுத்தி வைத்து பயங்கரவாதிகளுக்குத் தெம்பூட்டுகிறது காங்கிரஸ் அரசு

கோவையில் குண்டு வைத்து 60 பேர்களை உடல் சிதறச் சின்னாபின்னமாக்கிக் கொன்ற மதானிக்குச் சிறையில் மசாஜ் உட்பட ராஜ உபச்சாரம் அளித்ததோடு, விடுதலை அடையும் வண்ணம் வழக்கை அலட்சியமாக நடத்தியது கருணாநிதியின் தி.மு.க. அரசு. மதானி விடுதலையான பின், மேல் கோர்ட்டில் அப்பீல் செய்ய மறுத்து வருகிறது பயங்கரவாதத்துடன் கைகோர்த்துள்ள தி.மு.க. அரசு.

இன்றைய தமிழக முதல்வருக்கு மருமகன் தயாநிதி மாறனுடன் ஏற்பட்ட பிணக்கில் மூன்று இளம் கணினிப் பொறியாளர்களைக் காவு வாங்கியது தி.மு.க.வின் அராஜகம்தான். ஆனால், இன்று மாமனும் மருமகனும் இணைந்துவிட்டனர். கொலை செய்யப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நீதி தருவார் இல்லை! எதிரிகளைக் கருணையற்று வெட்டிச் சாய்ப்பது திராவிட, கம்யூனிசக் கட்சிகளின் நெடுநாள் பாரம்பரியம்.

மும்பை தாக்குதலுக்காக இதுவரை எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் காலம் கடத்தி வருகிறது மன்மோகன்சிங் தலைமையிலான நடுவண் அரசு

காங்கிரஸ், தி.மு.க. அரசுகளின் பயங்கரவாத ஆதரவு நிலைப்பாடுகளுக்கு இன்னும் எண்ணற்ற ஆதாரங்களைக் கொடுக்கலாம். பா.ஜ.க. அரசும்கூட பயங்கரவாதிகளை ஒடுக்கும் விஷயத்தில் தேவையான கடுமை காட்டாமல் நடந்து கொண்டது உண்மைதான். ஆனாலும் பா.ஜ.க. அரசு எந்த நேரத்திலும் பயங்கரவாதிகளை ஆதரித்ததில்லை. ஓட்டுக்காக அவர்களை விடுதலை செய்தது இல்லை. பொடா போன்ற கடுமையான சட்டங்களைக் கொணர்ந்ததும் பா.ஜ.க. அரசுதான். ஆகையினால் இரு பிரதான தேசியக் கட்சிகளையும் இந்த விஷயத்தில் ஒப்பிடும்பொழுது காங்கிரஸ் மற்றும் தி.மு.க. கூட்டணி வெற்றி பெற்றால் மீண்டும் இந்துக்களின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் இருக்காது. பயங்கரவாதிகள் மேலும் வலுப்பெறுவார்கள். நமக்கு நம் உயிர்மேல் ஆசை இருந்தால், காங்கிரஸ் தி.மு.க. அரசுகளை நாம் அகற்றுவது கடமையாகும். இந்தத் தேர்தலில் நாம் பயங்கரவாத ஆதரவுக் கட்சிகளை ஒழிக்க உறுதி பூணுவோமாக.

2. ஊழல் ஒழிப்பு, ஸ்விஸ் வங்கியில் இருக்கும் இந்தியக் கள்ளப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு வருதல்

இந்தியாவை உலகின் பணக்கார நாடாக ஆக்கும் சக்தி இந்திய வாக்காளர்களிடம் இருக்கிறது. மந்திரம் மாயம் எதுவும் இல்லை. முறைகேடாகச் சம்பாதித்த கோடானு கோடி பணத்தை நமது அரசியல்வாதிகளும், வியாபாரிகளும், நடிகர்களும் உலகத்தின் வரி கொடுக்காமல் ஏமாற்றும் கிரிமினல்கள் தங்கள் சொத்தைப் பதுக்கி வைக்கும் சொர்க்க புரிகளான சில நாடுகளில் பதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படிப் பதுக்கப்பட்டுதில் மிக அதிகமான பணம் இந்திய அரசியல்வாதிகளால்தான் பதுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது.

தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மத்திய மந்திரி யாருக்கும் சொல்லாமல் இத்தகைய நாடுகளுக்குப் பல முறை ரகசியப் பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறார். எதற்காகப் போனார் என்பதை இன்றுவரை தனக்கு ஓட்டுப் போட்ட மக்களிடமோ தான் இருக்கும் மந்திரிசபையிடமோ அல்லது அரசிடமோ சொல்ல மறுத்து வருகிறார் என்று தகவல் வெளி வந்திருக்கிறது. இவரைப் போல இந்தியாவில் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான அரசியல்வாதிகள் பல லட்சம் கோடி ரூபாய்களை இந்த வங்கிகளில் தொடர்ந்து பதுக்கி வந்திருக்கிறார்கள் என்று சந்தேகம் உள்ளது. கடந்த 60 ஆண்டுகளில் இப்படி கள்ளத்தனமாக பதுக்கிய பணத்தின் மதிப்பு மட்டும் இப்பொழுது கிட்டத்தட்ட 2 டிரில்லியன் டாலர்கள் இந்தியக் கணக்கில் மட்டுமே இருப்பதாக ஒரு கணக்குக் கூறுகிறது. சுவிஸ் நாட்டு மந்திரியும், தூதுவரும் கூட இந்தியாவில் இருந்துதான் மிக அதிகமான பணம் பதுக்கி வைக்கப் பட்டுள்ளது, இந்தியா முறையாகக் கேட்குமானால் நாங்கள் விபரங்களைத் தருவோம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் குவாட்ராச்சி போஃபார்ஸ் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிப்போக அனுமதித்த காங்கிரஸ் அரசு அல்லவா இந்தியாவை ஆளுகிறது. காங்கிரஸ்காரர்களிடம் எப்படி இதை எதிர்பார்க்க முடியும்?

2 டிரில்லியன் டாலர்கள் என்றால் எத்தனை சைபர் போட வேண்டும் என்று யாருக்காவது தெரியுமா? 1 டிரில்லியன் என்பது ஆயிரம் பில்லியன், ஒரு பில்லியன் என்பது ஆயிரம் மில்லியன் ஒரு மில்லியன் என்பது பத்து லட்சம் டாலர்கள். ஆக ஒரு டிரில்லியன் என்பது ஆயிரம் ஆயிரம் மில்லியன் டாலர்கள். ஒரு மில்லியன் டாலர் என்பது இந்திய பணத்தில் 5 கோடி ரூபாய். அப்படியானால் ஒரு டிரில்லியன் என்பது இந்தியப் பணத்தில் ரூ 5,00,00,00,00,00,000 ரெண்டு டிரில்லியன் என்பது 10,00,00,00,00,000 ரூபாய். இவ்வளவு பணம் இல்லையென்றாலும் கூட இதில் கால் வாசி பணம் இருந்தாலே இந்தியா இன்னும் பல வருடங்களுக்கு வரியே விதிக்காமல் பட்ஜெட் போடலாம். அமெரிக்கா மாதிரி சாலைகள், பாலங்கள் கட்டலாம்., நதிகளை இணைக்கலாம். இந்தியா நிஜமாகவே ஜொலிக்கும் சொர்க்க புரியாக மாறி விடும். மற்றும் ஒரு கணக்கின் படி இந்தியாவின் பணமாக 25 லட்சம் கோடி ரூபாய்கள் ஸ்விஸ் மற்றும் பிற கள்ள வங்கிகளில் இருப்பதாகச் சொல்லப் படுகிறது. இப்படி எந்த வகையினில் பார்த்தாலும் இந்திய அரசியல்வாதிகளினாலும், கள்ள வியாபாரிகளினாலும் சட்டத்தை ஏமாற்றி வரி கட்டாமல் உலகத்தின் பிற மூலைகளில் கள்ளத்தனமாக ஒதுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கும் சொத்துக்களை இந்தியா திருப்பிப் பெற்றாலே இந்தியா சொர்க்கபுரியாக மாறிவிடும்.

அப்படி சுவிஸ் வங்கிகளில் எந்தெந்த இந்தியர்கள் பணம் போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற பட்டியல் ஒன்று ஜெர்மானிய அரசாங்கத்தின் கையில் உள்ளது. இந்திய அரசாங்கம் கேட்டால் நாங்கள் அதைத் தரத் தயார் என்று ஜெர்மானிய அமைச்சர் சொல்லிவிட்டார். பாராளுமன்றத்தில் அத்வானி கரடியாகக் கத்திய பின்னரும் யோக்கியவான் பிரதமரும் நிதி மந்திரியும் வாயைத் திறக்க மறுத்து விட்டார்கள். அன்னை சோனியா சொல்லாமல் இவர்கள்தான் சாப்பிடக் கூட வாயைத் திறக்க மாட்டார்களே! இந்த பொதுத் தேர்தலில் அதை ஒரு முக்கியமான விவாதப் பிரச்சினையாக அத்வானியும் பா.ஜ. கட்சியும் மாற்றி விட்டார்கள். இருந்தாலும் இதன் முக்கியத்துவத்தை மக்கள் இன்னும் முழுமையாக உணரவில்லை.

தாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் முதல் நூறு நாட்களுக்குள்ளாகவே சுவிஸ் மற்றும் பிற நாட்டு வங்கிகளில் இந்திய அரசை ஏமாற்றிச் சேர்த்து வைக்கப் பட்டிருக்கும் பல லட்சம் கோடி ரூபாய்களை மீட்டுக் கொண்டு வருவோம் என்று அத்வானி தேர்தல் அறிக்கையாகவும், உறுதி மொழியாகவும் அளித்துள்ளார். ஆனால் காங்கிரஸ் கட்சி இந்த விஷயத்தை எழுப்பியதற்காகவே அத்வானி மீது கடும் கோபத்தில் உள்ளது. அவர்கள் இதுகுறித்து பேசக் கூட மறுத்து வருகிறார்கள். நமது டிவி சேனல்களும் பத்திரிகைகளும் காங்கிரஸ்/இடதுசாரி ஜால்ரா என்பது தெரிந்ததுதான்.

இத்தனை நாள் ஏன் அத்வானி இந்தப் பணத்தைக் கொண்டு வருவது பற்றி பேசவில்லை என்று நீங்கள் கேட்க்கலாம். இத்தனை நாட்களாக சுவிஸ் வங்கிகளை எந்த மேற்கு நாடும் கண்டு கொள்ளவில்லை. உலகில் தீவீரவாதமும் கடுமையான பொருளாதாரத் தேக்கமும் ஏற்பட்ட பின்னால் பல நாடுகளும் குறிப்பாக அமெரிக்க, பிரான்ஸ், ஜெர்மன் போன்ற வல்லரசுகள் இது போன்று கள்ளப்பணத்தைத் தங்கள் நாட்டிற்குத் திருப்பி தர வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் சுவிஸ் அரசாங்கம் தண்டிக்கப்படும், தனிமைப் படுத்தப் படும்; உலக நாடுகளின் வெறுப்புக்கு உள்ளாகும் என்று அறிவித்து விட்டார்கள். அதனால் வேறு வழியின்றி சுவிஸ் அரசு பிற நாடுகளின் சட்டத்தை ஏமாற்றிச் சேமித்து வைத்திருக்கும் சேமிப்பைப் பற்றி அறிவிப்பதாக ஒத்துக்கொண்டுள்ளது.

இது சமீபத்தில் லண்டனில் நடந்த ஜி20 நாடுகளின் கூட்டத்தில் முக்கிய பிரச்சினையாகப் பேசப்பட்டது. ஆனால் இந்தியாவின் தரப்பில் சென்றிருந்த மன்மோகன் இந்த பிரச்சினையில் இந்தியாவின் நிலை பற்றியும் இந்தியாவின் ஆதரவு பற்றியும் பேச மறுத்து அர்த்தமுள்ள அமைதி காத்திருக்கிறார். ஆகவே இவ்வளவு நாட்களாக சுவிஸ் வங்கிகளுக்கு இருந்த சாதகமான சூழ்நிலை மாறியுள்ளது. இந்தக் கள்ளப் பணம் மூலமாகவே உலகின் பல்வேறு பயங்கரவாதச் செயல்கள் நடத்தப் படுகின்றன ஆகவே கள்ளக் கணக்கு முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று அமெரிக்காவும் பிற நாடுகளும் வற்புறுத்தி வருகின்றன.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி இந்திய அரசியல் வாதிகளின் கள்ளப் பணத்தையும் திருப்பிப் பெற வேண்டும் என்கிறார் அத்வானி. பா.ஜ.க. இதைத் தங்கள் தேர்தல் வாக்குறுதியாகவே அளித்துள்ளது. ஆனால் காங்கிரஸ் கட்சியும் அரசும் இந்தப் பிரச்சினை பற்றி பேசவே பிடிவாதமாக மறுத்து வருகிறார்கள். ஆக இதில் கள்ளர்கள் யார் என்பதைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்ல ஸ்காட்லண்ட் யார்டு தேவையில்லை.

இந்தியாவை ஒரு வளமிக்க நாடாக்கும் வாய்ப்பு இப்பொழுது வந்துள்ளது. மக்கள் நினைத்தால் அதை சாதிக்கலாம். பா ஜ க வின் வாக்குறுதியை நம்பி அத்வானியின் உறுதிமொழியை நம்பி அவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கொடுத்தால் இந்த பல லட்சம் கோடி கள்ளப் பணத்தில் ஒரு சிறிய சதவிகிதத்தையாவது அத்வானியும் அவரது அரசும் மீட்டுக் கொண்டு வரும். வந்தால் இந்தியா நிஜமாகவே ஒளிரும். சுபிட்சம் திரும்பும். நம் குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி கிட்டும். அடிப்படைச் சுகாதாரம் நமக்குக் கிட்டும். பிற வளர்ந்த நாடுகளைப் போலவே இந்தியாவும் சகல அடிப்படைக் கட்டுமான வசதிகள் நிறைந்த நாடாக மாறும். அதை மாற்ற ஸ்விஸ் வங்கிகளில் இந்தியக் கிரிமினல்கள் சேர்த்து வைத்துள்ள கள்ளப் பணத்தை மீட்டு வருவோம் என்று ஒரு கட்சி உறுதிமொழி கொடுக்கும் பொழுது அவர்களை ஆதரிப்பதான் புத்திசாலியான எந்த வாக்காளரும் செய்யக்கூடிய விஷயமாக இருக்கும்.

நம் வீட்டில் நகைகளும் சொத்துக்களும் களவு போனால் நாம் என்ன செய்வோம்? போலீஸில் புகார் கொடுப்போம். களவு போன நம் சொத்தைத் திரும்பப் பெரும்வரை கடுமையாகப் போராடுவோம். நம் தேசத்தின் சொத்தைத் திரும்பப் பெற நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்? அந்த அக்கறை நமக்குக் கிடையாதா? அங்கிருப்பது நமது சொத்து.

“நாங்கள் தொட அனுமதிக்க மாட்டோம், இந்தியர்களைப் பிச்சைக்காரர்களாகவே இன்னும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு வைத்திருப்போம் என்று சொல்லும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு நாம் ஓட்டுப் போடப் போகிறோமா? தீர்மானம் செய்யுங்கள். இந்தியாவில் இன்னும் ஒரு பொற்காலத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய அரிய வாய்ப்பு வந்திருக்கிறது.

வேறு எந்த நாட்டிலும் இந்த சுவிஸ் வங்கிப் பிரச்சினை மட்டுமே பூதாகரமான தேர்தல் பிரச்சினை ஆகியிருந்திருக்கும். துரதிருஷ்ட வசமாக இந்தியாவில் இதுபற்றிய போதுமான புரிதல் தோன்றவில்லை. இந்த பிரச்சினை விவாதிக்கப் படவேயில்லை. மீடியாக்களும் இதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க மறுக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளில் அத்வானியைத் தவிர வேறு யாரும் இந்தப் பிரச்னையை முன்னெடுத்துச் செல்லவில்லை. இது ஒரு முக்கியமான நம் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினை. நம் எதிர்காலத்தைத் முடிவு செய்யக் கூடிய ஒரு முக்கியமான விஷயம் இது. இது பற்றி இதற்கு முன் பேச முயன்ற ஆடிட்டர் குருமூர்த்தி பொய் வழக்குப் போட்டு கைது செய்யப் பட்டார். [இதுபற்றி இந்திய மேலாண்மை பயிற்சி நிறுவனத்தின் பொருளாதாரப் பேராசிரியர் ஆர்.வைத்தியநாதன் அவர்களின் பேட்டி]

வழக்கமான கள்ளப் பூனைகளை தேசச் சொத்தென்னும் பாலுக்குக் காவலாக வைக்கப் போகிறீர்களா? தேசபக்தியோடு முடிவெடுத்து, நல்லது நடக்கத் துணை போகப் போகிறீர்களா? பொறுப்போடு நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே வயது வந்தோருக்கு வாக்கு என்று வைத்திருக்கிறார்கள். வெறும் ஐநூறு ஆயிரத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, தேசத்தைக் கைகழுவி விடாதீர்கள்.

இந்தியாவை ஒளிமயமான எதிர்காலத்துக்குக் கொண்டு செல்லப் போகிறோமா, அல்லது மீண்டும் இருண்ட காலத்திற்குத் தள்ளப் போகிறோமா என்பதை முடிவு செய்வது உங்கள் கைகளில் மட்டுமே உள்ளது.

Source: http://www.tamilhindu.com/2009/05/duty-of-true-tamils-1/

The mega scam that shakens India - இந்தியாவை உலுக்கும் மெகா ஊழல்! மு.செந்திலதிபன்

இந்தியாவை உலுக்கும் மெகா ஊழல்! மு.செந்திலதிபன்

விடுதலை பெற்ற இந்தியாவின் 60 ஆண்டுக் காலத்தில் நாடாளுமன்றத்தை -யும், நாட்டையும் உலுக்கிய ஊழல் விவகாரங்கள் ஏராளம். சுதந்திர இந்தியாவில் முதன் முதலாக அம்பலத்திற்கு வந்த மிகப்பெரிய ஊழல், 1948இல் காஷ்மீர் யுத்தம் நடைபெற்றபோது, இராணுவத்திற்கு பிரிட்டனில் இருந்து ஜீப் வாங்கப்பட்டதில் நடைபெற்ற ஊழல்தான். பிரிட்டனில் இந்தியத் தூதுவராகவும் பின்னர் மத்திய இராணுவ அமைச்சராகவும் பதவி வகித்த வி.கே.கிருஷ்ணமேனன் ‘ஜீப்’ ஊழலில் சம்பந்தப் பட்டவர் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

1957இல் நேரு அமைச்சரவையில் நிதி அமைச்சராகப் பதவி வகித்தவர் டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி. இவர் ஹரிதாஸ் முந்த்ரா என்ற பெரிய வர்த்தகர், தனி நிறுவனங்களின் பங்குகளை ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகத்திடம் ( LIC ) விற்பனை செய்ததில் நடந்த ஊழலுக்குத் துணை போனார் என்று நாடாளும -ன்றத்தில் விவாதம் நடைபெற்று, பின்னர் டி.டி.கே. மீது விசாரணை நடத்தி- ட நீதிபதி எம்.சி.சாக்ளா கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. விசாரணை முடிவில் டி.டி.கே. அமைச்சர் பதவியிலிருந்து விலக நேரிட்டது.

பஞ்சாப் முதல்வராக காங்கிரஸ் கட்சி சார்பில் பதவி வகித்த பிரதாப் சிங் கெய்ரோன் மீது ஊழல் புகார்கள் கூறப்பட்டு, குடியரசுத் தலைவரிடம் அவரை பதவி நீக்கம் செய்திடுமாறு எதிர்க்கட்சியினர் ஊழல் புகார்ப் பட்டியலை அளித்தனர். பிரதமர் நேரு நடவடிக்கை எடுக்கத் தயங்கியபோது உச்சநீதிமன்றத்தில் டாக்டர் பிரதாப் சிங் என்பவர் தொடுத்த வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் பஞ்சாப் மாநில அரசு மீது கண்டனம் தெரிவித்தது. அதன் பின்னர் கெய்ரோன் மீது விசாரணை நடத்திட 1963, ஜூலையில் நீதிபதி எஸ்.ஆர்.தாஸ் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. அதன் அறிக்கையில் அவர் மீது கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டதால் கெய்ரோன் முதல்வர் பதவியிலிருந்து விலகினார்.

இந்திரா காந்தி பிரதமர் பொறுப்பை வகித்த காலத்தில் 1980இல் மராட்டிய மாநில முதல்வராக அப்துல் ரகுமான் அந்துலே காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பில் முதல்வராக பொறுப்பு வகித்தார். ஏ.ஆர். அந்துலே தொடங்கிய ‘இந்திராகாந்தி பிரதிபா பிரதிஷ்டான்’ உட்பட பல அறக்கட்டளைகளுக்கு நிதி கொடுத்தவர்களுக்கு மட்டும் சிமெண்ட் ஒதுக்கீடு செய்து ஊழல் புரிந்தார் என்று புகார் எழுந்தது. அந்துலேவுக்கு எதிராக மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தில் திருமதி மிருணாள் கோரே, திருமதி கே.தேசாய், பி.பி.சாமந்த் ஆகியோர் வழக்கு தொடுத்தனர். இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி பி.லென்டின், ‘அறக்கட்டளைக்கு நன்கொடை’ என்ற பெயரில் கட்டட நிறுவனங்களிடமிருந்து அந்துலே இலஞ்சம் பெற்றார் என்று, 1982ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 12இல் தீர்ப்பளித்தார். இதனால், ஏ.ஆர்.அந்துலே முதல்வர் பதவியிலிருந்து வெளியேற வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது.

ராஜீவ்காந்தி பிரதமர் பதவியிலிருந்த போது 1986ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு 24இல், சுவீடன் நாட்டின் போபர்ஸ் நிறுவனத்திடமிருந்து 155 மி.மீட்டர் பீரங்கிகளை வாங்கிட ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இதன் பின்னர் 1987ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16ஆம் தேதி சுவீடன் வானொலி, மூலம் “இந்தியாவில் பீரங்கி விற்பனை செய்ய போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்திற்காக போஃபர்ஸ் நிறுவனம் கமிஷன் வழங்கி உள்ளது” என்று பரபரப்பான செய்தி வெளியானது. ராஜீவ்காந்தி மீது போஃபர்ஸ் பீரங்கி பேர ஊழல் புகார் எழுந்து, நாடாளுமன்றத்தில் காரசாரமான விவாதங்கள் நடைபெற்றன. இத்தாலி நாட்டைச் சேர்ந்த ஒட்டாவியோ குவாத்ரோச்சி மூலம் பீரங்கிபேர கமிஷன் தொகை ராஜீவ்காந்தி குடும்பத்துக்கு வழங்கப்பட்டதாக பத்திரிகைகள் ‘உளவு அறிந்து’ செய்தி வெளியிட்டன.

இந்திய மக்களை அதிரவைத்த பீரங்கி பேர ஊழலால் 1989இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ராஜீவ்காந்தி பிரதமர் பதவியை இழக்க நேரிட்டது. பி.வி.நரசிம்மராவ் பிரதமர் பொறுப்புக்கு வந்த பின்னர் நடைபெற்ற ஊழல்கள், காங்கிரஸ் கட்சியின் பாரம்பரிய ஊழல் அத்தியாயங்களைத் தொடர்ந்ததற்கு சான்றுகளாகத் திகழ்ந்தன. இலண்டன் ஊறுகாய் தொழிலில் பிரசித்த பெற்ற லக்குபாய் பதக், இந்தியாவில் காகிதக் கூழ் காண்ட்ராக்ட் பெறுவதற்காக நரசிம்மராவுக்கு இலஞ்சம் கொடுத்தார் என்று புகார் கூறப்பட்டது. ஊறுகாய் வியாபாரி தனக்கு காண்ட்ராக்ட் கிடைக்கவில்லை என்பதால் நரசிம்மராவ், மோசடி சாமியார் சந்திராசாமி, அவரது உதவியாளர் அகர்வால் ஆகியோர் மீது மோசடி வழக்கு தொடர்ந்தார்.

நரசிம்மராவ் காலத்தில் இன்னொரு பேர் பெற்ற ஊழல் ‘யூரியா’ ஊழல்; இந்திய அரசின் தேசிய உர நிறுவனம் ( NFL ), துருக்கியில் கார்சன் டானிஸ் மான்லிக் டுரிகாம் சமாயி டிகார்கட் லிமிடெட்(!) என்ற நிறுவனத்திடமிருந்து இரண்டு இலட்சம் டன் யூரியா வாங்கிட 1995, அக்டோபரில் ஒப்பந்தம் போட்டது. ஒப்பந்தம் போடப்பட்ட உடனேயே, தேசிய உர நிறுவனம் சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சர் ஒப்புதலுடன், கார்சன் கம்பெனிக்கு உரத்துக்கான முழுத் தொகையைக் கொடுத்து விட்டது. ஆனால், ‘யூரியா’ மட்டும் இறக்குமதி ஆகவில்லை. கார்சன் கம்பெனியின் ஏஜெண்ட், ‘சாய்கிருஷ்ண இம்பெக்ஸ்’ நிறுவனத்தின் பெயரில் ஹைதராபாத் ‘ஏ என் இசர்ட் கிரிண்ட்லேஸ்’ வங்கியில் கணக்கு இருந்தது. அந்தக் கணக்கில் ‘துருக்கி’ நாட்டு கார்சன் கம்பெனி மூலம் கமிஷன் பணம் ஹவலா மூலம் அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அதாவது, ‘யூரியா’ இறக்குமதி செய்யாமலேயே இறக்குமதி ஆனதாகக் காட்டி, கமிஷன் தொகை கறக்கப்பட்டது. இந்த யூரியா ஊழலை விசாரித்த சிபிஐ, கார்சன் நிறுவனம் ஒரு ‘உப்புமா’ கம்பெனி என்றும் கண்டு பிடித்தது. இதில் ஆதாயம் அடைந்த பிரதமர் நரசிம்மராவ் உறவினர் பி.சஞ்சீவராவ், மத்திய அமைச்சராக இருந்த ராம் லக்கன் சிங் யாதவ் மகன் பிரகாஷ்சந்திர யாதவ், தேசிய உர நிறுவனத்தின் முன்னாள் நிர்வாக இயக்குநர் சி.கே.இராமகிருஷ்ணன் ஆகியோர் மீது குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

இந்தியாவையே உலுக்கிய இன்னொரு புகழ் பெற்ற ஊழல், ஹர்சத் மேத்தாவின் பங்கு பத்திர ஊழலும் நரசிம்மராவ் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் நிகழ்ந்தது.

இந்தியாவின் ‘ஊழல் புராணத்தை’ கிளறினால் அது நீண்டு கொண்டே போகும்.

அறுபது ஆண்டுகால ஊழல்களை எல்லாம் தூக்கி சாப்பிடும் அளவுக்கு, கருணாநிதி குடும்பம் தற்போது நடத்தி உள்ள ஊழல் நாட்டையே அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கி உள்ளது.

பண்டித நேரு காலத்தில் இராணுவ அமைச்சர் வி.கே. கிருஷ்ணமேனன் மீது சுமத்தப்பட்ட ‘ஜீப்’ ஊழலில் சம்பந்தப்பட்ட தொகை சில இலட்சங்கள்தான்.

முந்த்ரா ஊழலில் சிக்கிய டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி, மீது குற்றம் சாட்டப்பட்ட -போது தொகை ஒன்றரை கோடி ரூபாய்.

மராட்டியத்தில் ஏ.ஆர்.அந்துலே சம்பந்தப்பட்ட சிமெண்ட் ஊழலின் தொகை ரூ.26.6 இலட்சம் ஆகும்.

ராஜீவ்காந்தியின் போஃபர்ஸ் பீரங்கி பேர ஊழலில் கமிஷனாக கைமாறிய தொகை ரூ.64 கோடி என்று கூறப்பட்டது.

நரசிம்மராவ் காலத்தில் நடந்த யூரியா இறக்குமதி ஊழலில் சம்பந்தப்பட்ட தொகை ரூ. 133 கோடி.

ஹர்சத் மேத்தாவின் பங்கு பத்திர ஊழல் மோசடியில் சம்பந்தப்பட்ட தொகை ரூ.5,500 கோடி; அது போலவே இன்னொரு, பங்கு வர்த்தக மோசடியில் ஈடுபட்ட ‘கேத்தன் பரேக்’ சம்பந்தப்பட்ட தொகை ரூ.6,400 கோடி ஆகும்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட கருணாநிதி குடும்பம், இந்தியாவை ஆட்சி செய்யும் அதிகாரம் கிடைக்கப் பெற்றவுடன் நடத்தி உள்ள ஊழலின் மதிப்பு ரூபாய் அறுபது ஆயிரம் (ரூ. 60,000 கோடி) கோடி. இந்திய அரசாங்கத்திற்கு அறுபது ஆயிரம் கோடி ரூபாய் இழப்பு ஏற்படுத்தி இருக்கின்ற மத்திய தகவல் தொடர்புத் துறையில் - தி.மு.க.வைச் சார்ந்த ஆ.ராசா காபினேட் அமைச்சர் பொறுப்பை வகிக்கின்றார்.

மத்திய அமைச்சரவையில் தகவல் தொடர்புத் துறையைக் கேட்டுப் (மிரட்டி!) பெற்ற தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதியின் குடும்பம் இந்த மெகா ஊழலில் துணிகரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. மத்திய மந்திரி ஆ.ராசாவை கைப் பிடிக்குள் வைத்துக் கொண்டு, கோபாலபுரம் கொள்ளைக் கும்பல் ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் சுருட்டி உள்ளது. இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு நடைபெற்ற ஊழல்களிலேயே இந்த ‘மெகா’ ஊழல் எப்படி திட்டம் போட்டு கச்சிதமாக, திருடப்பட்டுள்ளது என்ற விபரங்களைப் பார்ப்போம்.

நவீன விஞ்ஞான தொழில்நுட்பப் புரட்சியால், வளர்ச்சி பெற்றுள்ள தொலைத் தொடர்புத் துறை மூலம் உலகமே ஒரு கிராமமாக சுருங்கி விட்டது. தொலைத்தொடர்பு தொழில் நுட்பம் வளர்ச்சி பெறுவதற்கு முன்பு தொலைபேசிகள், கட்டுப்பாட்டு அறையிலிருந்து நுகர்வோர் இடம் வரை கேபிள்கள் போடப்பட்டு, அதன் மூலம் இயக்கப்பட்டன. பிறகு கம்பி இல்லாத் தந்தி போல, கேபிள்கள் இல்லாமலே ( Wireless Telephony ) தொலைபேசி சேவை நடைமுறைக்கு வந்தது.

தற்போது தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி யுகத்தில் அலைபேசிகள் ( Mobile Phones ) வந்துவிட்டன. தகவல்கள், மின்காந்த அலைகளாக மாற்றப்பட்டு ( Electromagnetic Waves ) அவை கடத்திகள் ( Transmitter ) மூலம் அனுப்பப்படுகின்றன. மின்காந்த அலைகளை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் கருவிகளை ( Receiver ) பயன்படுத்தி அலைபேசிகளுக்கு ( Cell Phones ) தகவல்கள் போய்ச் சேருகின்றன. இவ்வாறு தகவல் தொடர்புகளுக்குப் பயன்படும் மின்காந்த அலைகளின் தொகுப்புகளுக்கு அலைக் கற்றைகள் ( Spectrum ) என்று பெயர்.

செயற்கைக் கோள் உதவியுடன் தகவல் தொடர்புக்கு பயன்படும் இந்த “அலைக்கற்றைகள்’ (ஸ்பெக்ட்ரம்) இந்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ், மத்திய தொலைத் தொடர்புத்துறை அமைச்சகத்தின் மூலம் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.

செல்போன் சேவைக்காக ‘ஸ்பெக்ட்ரம்’ தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யப்படுகிறது. இந்த ஒதுக்கீட்டுக்காக அந்நிறுவனங்கள் அரசுக்கு உரிமம் கட்டணம் ( License Fee ) செலுத்த வேண்டும். இவ்வாறு ‘ஸ்பெக்ட்ரம்’ ஒதுக்கீடு செய்ததில்தான் ‘பெரும் ஊழல்’ நடைபெற்று இருக்கின்றது.

இரண்டாவது தலைமுறை அலைவரிசையை ( 2G Second Generation Wireless Telephony ) தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்ததில்தான் இந்திய அரசுக்கு ரூ. 60 ஆயிரம் கோடி இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

மத்தியத் தொலைத் தொடர்புத் துறை, ‘2G ஸ்பெக்ட்ரம்’ ஒதுக்கீடு செய்வதற்கு பொது ஏல முறையைக் கடைப்பிடிக்காமல், முதலில் வருபவருக்கு முன் உரிமை என்ற ‘விசித்திரமான’ அடிப்படையில் வர்த்தகம் செய்துள்ளது.

மத்தியத் தொலைத் தொடர்புத்துறை அமைச்சராக, கருணாநிதியால் நியமிக்கப்பட்ட (அய்யோ பாவம்! பிரதமர் மன்மோகன்சிங்! அரசியல் சட்டம் பிரதமருக்குத்தான் தன் அமைச்சரவையில் யாருக்கு என்ன துறை? என்று தீர்மானிக்கும் உரிமையைத் தந்திருக்கின்றது. கூட்டணி வியாபாரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு கருணாநிதி குடும்பம், பிரதமரின் உரிமையையே தட்டிப் பறித்துவிட்டது) ஆ.ராசா, 2G அலைவரிசைகளை இரண்டு நிறுவனங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்தார்.

ஒன்று, ஸ்வான் ( Swan Telecom ) மற்றொரு நிறுவனம் யூனிடெக் ( Unitech ) இந்த இரு நிறுவனங் களுக்கும் ‘2G அலைவரிசைகள்’ முதலில் வந்தவர்களுக்கு முன் உரிமை என்ற அடிப்படையில், 2001ஆம் ஆண்டு நிர்ணயம் செய்யப்பட்ட விலையில் உரிமம் கட்டணம் பெற்றுக் கொண்டு ‘ஸ்பெக்ட்ரம்’ ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது.

ஸ்வான் நிறுவனம் ‘2G ஸ்பெக்ட்ரம்’ உரிமத்தை ரூ.1,537 கோடிக்கு வாங்கியது. அதேபோல யூனிடெக் நிறுவனம் ரூ. 1,651 கோடிக்கு வாங்கி உள்ளது. ஸ்வான் நிறுவனம் நாடெங்கும் 13 பகுதிகளுக்கும் யூனிடெக் நிறுவனம் 23 பகுதிகளுக்கும் ‘செல்போன் சேவை’ வழங்குவதற்கான உரிமங்களைப் பெற்றன.

2G அலைவரிசை கட்டணமாக ரூ.1,537 கோடி அரசுக்கு செலுத்திய ஸ்வான் நிறுவனம், ஒரே ஒரு பைசா கூட செலவழித்து, மக்களுக்கு செல்போன் சேவையைத் தொடங்கவில்லை. மாறாக ஸ்வான், தனது 45% பங்குகளை, ஐக்கிய அரபு நாடுகளைச் சேர்ந்த ( UAE ) எடிசலாட் ( Etisalat ) என்ற நிறுவனத்திற்கு ரூ. 4,500 கோடிக்கு விற்பனை செய்து விட்டது.

இதுபோன்றே யூனிடெக் நிறுவனமும் ஒரு பைசா கூட செலவழிக்காமல், தனது 60% பங்குகளை நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்த டெலிநார் ( Telenor ) என்ற நிறுவனத்துக்கு ரூ.6,120 கோடிக்கு விற்றுவிட்டது.

மத்தியத் தொலைத்தொடர்புத் துறையிடம் இருந்து ‘ஸ்பெக்ட்ரம்’ ஒதுக்கீடு உரிமம் பெற்ற ஸ்வான் நிறுவனம், அரசுக்கு செலுத்தியது வெறும் ரூ 1,537 கோடி; ஸ்வான் தனது பங்குகளை விற்பனை செய்ததன் மூலம் ரூ 2,963 கோடி லாபம் அடைந்து இருக்கின்றது.

யூனிடெக் நிறுவனம் செலுத்திய உரிமம் கட்டணம் ரூ 1,651 கோடி; தனது பங்குகளை வேறொரு நிறுவனத்திற்கு விற்பனை செய்ததன் மூலம் யூனிடெக் பெற்றுள்ள லாபம் ரூ 4,469 கோடி;

ஸ்வான், யூனிடெக் ஆகிய இரண்டு நிறுவனங்களுமே தொலைத் தொடர்புத்துறை சேவையில் அனுபவம் இல்லாதவை. இரண்டுமே ‘உப்புமா’ கம்பெனிகள்; ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில் ஈடுபட்டு உள்ள கம்பெனிகள்; இவை எவ்வாறு அலைவரிசை உரிமம் பெற்றன? எந்த அனுபவத்தைக் கொண்டு தொலைத்தொடர்புத்துறை இந்த நிறுவனங்களுக்கு ‘அலைவரிசை’ ஒதுக்கீடு செய்தது? ஒரே ஒரு பைசாகூட செலவிடாமல், இரண்டு ‘உப்புமா’ கம்பெனிகளும் தொலைத் தொடர்புத் துறையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு ‘அலைவரிசை’ ஒதுக்கீட்டைப் பெற்றுள்ளன.

வெறும் ‘லெட்டர் பேடை’ மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, உரிமம் பெற்றுக் கொண்டு, அதை மாற்றிக் கொடுத்துவிட்டு உட்கார்ந்த இடத்திலேயே ‘தாள் பரிமாற்றத்தின்’ மூலம் ஸ்வான் ரூ 2,963 கோடியும், யூனிடெக் ரூ 4,469 கோடியும் கொள்ளை அடித்து இருக்கின்றன.

இந்திய அரசுக்கு சொற்பத் தொகையினை உரிமம் கட்டணமாகச் செலுத்திவிட்டு,

கோடான கோடி ரூபாய் பகல் கொள்ளை அடிக்கும் துணிகர செயலில் இந்த நிறுவனங்கள் ஈடுபட முடிந்தது எனில் ஸ்வான், யூனிடெக் நிறுவனங்களை நடத்துவது யார்?

இந்த ‘உப்புமா’ கம்பெனிகளின் பங்குதாரர்கள் யார்?

பொது ஏல முறையில் ‘ஸ்பெக்ட்ரம்’ ஒதுக்கீடு செய்யாமல் முதலில் வந்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை என்று வேண்டியவர்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்தது ஏன்?

2008 ஆம் ஆண்டு சந்தைவிலையைக் கணக்கில் கொள்ளாமல், 2001 ஆம் ஆண்டு விலையில் சொற்பத் தொகைக்கு 2G அலைவரிசை வர்த்தகம் செய்தது ஏன்?

உரிமம் பெற்ற நிறுவனங்கள், தொலைத் தொடர்புத் தொழிலில் ஈடுபடாத நிறுவனங்கள் என்று தெரிந்தே ‘அலைக்கற்றை’ ஒதுக்கீடு செய்தது ஏன்?

இவ்வாறு உரிமம் பெற்ற நிறுவனங்கள் செல்போன் சேவையைத் தொடங்காமலேயே, வெறும் தாள் மூலம், பங்குகளை வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விற்பனை செய்து, கொள்ளை அடித்துள்ளதை மத்திய தொலைத்தொடர்புத்துறை அமைச்சர் ஆ.ராசா கண்டு கொள்ளாதது ஏன்?

ஏன்? ஏன்? ஏன்?

விசுவரூபம் எடுக்கும் வினாக்கணைகளுக்கு மத்திய அமைச்சர் ராசா என்ன பதில் அளிக்கிறார்?

முதலில் வந்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை என்று தொலைத் தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையம், டிராய் ( Telecom Regulatory Authority of India -TRAI ) பரிந்துரையின் பேரில்தான், அலைவரிசை ஒதுக்கீடு நடைபெற்றதாக அமைச்சர் ராசா கூறி உள்ளார்.

ஆனால், இதனை ‘டிராய்’ தலைவர் என்.மிஸ்ரா திட்டவட்டமாக மறுத்துள்ளார். இதுகுறித்து அவர் டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா இதழுக்கு (15.11.2008) அளித்துள்ள பேட்டியில் தெரிவித்து உள்ள கருத்துகள் பின்வருமாறு;

“2007 இல் ‘டிராய்’ செய்த பரிந்துரையில் இன்றைய இந்தியாவின் சுறுசுறுப்பான செயலாக்கம் மற்றும் தொலைத்தொடர்புத் துறையில் இதுவரை இல்லாத வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்ளும் போது 2001 இல் நிர்ணயிக்கப்பட்ட நுழைவுக் கட்டணம் உரிமம் பெறுவதற்கு சரியானதாக இருக்காது. சந்தை நிலவரத்திற்கு ஏற்ப இந்தக் கட்டணம் மறு ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்” என்று கூறப்பட்டு உள்ளது. ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீட்டில் முதலில் வந்தவர்களுக்கு முன்னுரிமை என்று சொல்லப்படவில்லை.

தொலைத் தொடர்பு அமைச்சகத்திற்கு 2007, அக்டோபர் 19 மற்றும் 2008, ஜனவரி 14 ஆகிய நாட்களில் இரு கடிதங்கள் எழுதி உள்ளேன். அமைச்சரவை எடுக்கும் முடிவு மற்றும் நடவடிக்கை களை இந்தப் பரிந்துரையில் இடம்பெறாதவற்றுடன் தொடர்பு படுத்துவது நியாயம் அல்ல. அது தவறாக வழிநடத்துவதாகும். டிராய் அமைப்பின் ஒட்டு மொத்த பரிந்துரை மீறப்படும்போது அதிகாரபூர்வமான முறையில் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும் என்றும் தொலைத் தொடர்புத் துறைக்கு கடிதம் எழுதி இருக்கிறேன். அப்படி இருந்தும் டிராய் அமைப்பை கலந்து ஆலோசிக் காமல் அதனுடைய பரிந்துரைகளுக்கு புறம்பாக தொலைத்தொடர்புத்துறை பல தடவை செயல்பட்டு உள்ளது. நிறுவனங்கள் இணைப்பு மற்றும் பங்கு- கள் கையகப்படுத்தும் நடைமுறையிலும் விதிமுறைகள் பின்பற்றப்பட -வில்லை;

மேலும் இந்த அலைவரிசை ஒதுக்கீடு பெற்ற நிறுவனங்கள் கட்டமைப்புப் பணிகளைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற விதிமுறைகள் பின்பற்றப்படவில்- லை. இப்படித்தான் ஸ்வான், யூனிடெக் நிறுவனங்கள் தங்கள் பங்குகளை வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விற்று உள்ளன”

தொலைத் தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் தலைவர் மிஸ்ரா தெரிவித்துள்ள தகவல்கள் மூலம் மத்திய அமைச்சர் ஆ.ராசா அளித்துள்ள முரண்பாடான பதில்கள் அம்பலம் ஆகி உள்ளன.

‘டிராய்’ தலைவர் மிஸ்ரா தக்க பதிலடி கொடுத்தவுடன், இப்பொழுது அமைச் -சர் கூறுகிறார், “பிரதமர் அனுமதியுடன்தான் ‘அலைவரிசை’ ஒதுக்கீடு செய்யப் பட்டது” என்று. இவ்வளவு பெரிய மோசடிக்கு மெகா ஊழலுக்கு பிரதமர் அனுமதி அளித்துள்ளார் என்று, அமைச்சர் ராசா மன்மோகன் சிங்கை துணைக்கு அழைத்து உள்ளார்.

ஆனால், இதுவரை பிரதமர் இந்தப் பிரச்சனை குறித்து வாய்திறக்காதது ஏன்?

சம்பந்தப்பட்ட பிரதமர் இதுகுறித்து விளக்கம் அளிக்கவில்லை. ஆனால், தொலைத் தொடர்புத் துறையை, கேட்டுப் பெற்ற கருணாநிதி தனக்கே உரிய வஞ்சகமான முறையில் ராசாவுக்கு வக்காலத்து வாங்குகிறார்.

மத்திய தொலைத் தொடர்புத்துறை கேபினட் அமைச்சராக ஒரு தாழ்த்தப்பட் -டவர் பதவியில் இருப்பதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் ராசா மீது குற்றச்சாட்டுகள் கூறப்படுகின்றன என்று, கருணாநிதி திசை திருப்புகிறார்.

அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளுமே ராசா மீது இந்தக் குற்றச் சாட்டுகளைக் கூறி, நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி வருகின்றன.

மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட்பீரோ உறுப்பினர் சீதாராம் யெச்சூரி இரு கடிதங்களைப் பிரதமருக்கு எழுதி உள்ளார். அதில், “ஸ்வான், யூனிடெக் நிறுவனங்களுக்கு ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டதைப் போன்று பல்வேறு கம்பெனிகளும் சொற்ப தொகையை அரசுக்கு செலுத்தி விட்டு உரிமம் பெற்று இருப்பதால், இந்திய அரசுக்கு ரூ 60,000 (அறுபது ஆயிரம்) கோடி நட்டம் ஏற்பட்டு உள்ளதாக” சுட்டிக் காட்டி இருக்கின்றார்.

இந்த ஊழல் குறித்து விசாரித்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்; ஸ்வான், யூனிடெக் நிறுவனங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட உரிமங்களை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று பாரதிய ஜனதா கட்சி, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகியவையும் கோரி உள்ளன. இதேகருத்தை கழகப் பொதுச் செயலாளர் வைகோ அவர்களும், அ.இ.அ.தி.மு.க. பொதுச்செயலாளர் ஜெயலலிதா அவர்களும் வலியுறுத்தி உள்ளனர்.

கருணாநிதி குடும்பத்தின் சுரண்டல் தமிழக எல்லைகளைக் கடந்து இந்தியா முழுவதும் வியாபித்து இருப்பதற்கு தொலை தொடர்புத்துறை ‘மெகா ஊழல்’ பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறே பதம் என்பது போலத்தான். இன்னும் தி.மு.க. மந்திரிகளின் இலாகா வாரியாக தோண்டினால் தோண்டத் தோண்ட ‘ஊழல் கேணி’ ஊற்று எடுத்துக் கொண்டே இருக்கும் என்பது உறுதி.

இந்த அக்கிரமங்களுக்கு எல்லாம் கருணாநிதி குடும்பம் கூண்டில் நிற்க வேண்டிய காலம் விரைந்து வந்து கொண்டு இருக்கிறது.

Source: http://mdmk.org.in/article/apr09/spectrum